چهارشنبه 15 شهریور 1396  11:33 ق.ظ    ویرایش: چهارشنبه 29 شهریور 1396 12:22 ب.ظ

مسلما اصطلاحات Port Side و Starboard Side را زیاد شنیده اید. به راحتی معنای این کلمات را می توان فهمید.(به ترتیب "سمت بندر" و " سمت ستارگان") اما چرا هنگام ترجمه یا تعریف اصطلاحات از نظر فنی و دریانوردی تعریفی به شرح زیر بیان می شود:

هنگامیکه شما روی کشتی ایستاده باشید و رو به جلوی آن بایستید سمت چپ شما را پورت ساید و سمت راست را استاربورد ساید می نامند. مطابق آنچه در تصویر می بینید.

 

 

 سوال : اگر كشتی عكس حالت فوق پهلو بگیرد آنگاه جای این دو سمت جابجا خواهد شد. یعنی اگر شما رو به جلوی كشتی بایستید سمت راست شما ( طبق تعریف فنی و دریانوردی) استاربورد می باشد در حالیكه بندر در سمت راست قرار دارد و برعكس. مطابق آنچه در تصویر زیر می بینید.

 

 

و اما علت این موضوع:( چرا این جهت ها ربطی به بندر و.... ندارد و براساس تعریفی مشخص جهت معین می شود!!؟؟)

پیش از آنكه سكان اختراع شود(توسط چینی ها)، كشتی ها و قایق ها با استفاده از ابزار هدایتی بنام Steering board/oar (یك پاروی بزرگ) هدایت می شدند. از آنجاییكه اكثر مردم دست راست هستند( مسلط بر دست راست خود جهت انجام كارها مانند نوشتن و...) بطور متعارف این سیستم هدایت در سمت راست كشتی ها نصب شده و بكار گرفته می شد. بنابراین سمت راست كشتی بنام " Steering Board Side " نامیده می شد كه به مرور كوتاهتر شده و به شكل " Starboard Side " تلفظ شد كه تا به امروز نیز مرسوم است.

 

به منظور جلوگیری از آسیب دیدن سیستم هدایت كشتی بسته شدن كشتی به اسكله از سمت مقابل یا مخالف سیستم هدایت (Steering Board Side)به شكل یك قانون و رویه درآمد. در نتیجه سمتی از كشتی را كه رو به بندر بود "Loading Board" نامیدند كه بعدها به شكل كوتاهتر "Larboard" نامیده شد. اما از آنجاییكه تلفظ لاربورد " Larboard " و استاربورد" Starboard " بسیار به هم شبیه بود و باعث اشتباه در تشخیص این دو سمت از یكدیگر می شد دریانوردان و ملوانان از واژه پورت ساید " Port Side " استفاده كردند كه تا به امروز مرسوم است. تصویر زیر را ببینید.



بنابراین با گذشت زمان و تغییر شکل سکان و محل قرارگیری آن در کشتی، دیگر مهم نبود که کشتی از کدام طرف به اسکله بچسبد ولی این واژه ها فارغ از دلیل استفاده آنها همچنان برای مشخص کردن سمت های کشتی بکار می رود.

   


نظرات()  
دوشنبه 13 شهریور 1396  11:51 ق.ظ    ویرایش: چهارشنبه 29 شهریور 1396 12:22 ب.ظ

 

 


بعلت بیكاری كشتیها، بعضی از صاحبان كشتیهای كانتینری در جستجوی كالاهایی برای حمل هستند  كه بیشتر برای انواع كشتی های دیگر مناسبند تا كشتی های آنها. 


پیش از اینكه كشتیرانی خطوط منظم بواسطه ورود كانتینر دچار تحول و دگرگونی شود، كشتی های چند منظوره حاكمان بلامنازع این عرصه بودند.كشتی های سنتی باعرشه میانی [1] چه با مخازن آب و سوخت زیر كشتی چه بدون آن محدودیت های خودشان را در رابطه با حمل و نقل كالا دارا بودند و علاوه بر نیاز به خدمه زیاد، سرعت كمی داشتند ،اما با این وجود انعطاف پذیر بودند.

در زمان وجود تقاضای زیاد برای حمل كالا ، این کشتی های سنتی به راحتی به دیگر تجارتها می پرداختند مانند حمل فله هایی چون گندم،كود و كالاهای مشابه فله مانند الوار و فلزات و این چیزی است كه در مورد كشتی های امروزی نمی توان گفت خصوصاً آنهایی كه دارای ساختار شبکه ایی بوده(cellular) یا روباز هستند.

با این حال وقتی كه مالكان می بینند سرمایه های گران قیمت آنها بدنبال افزایش میزان كالاهای غیر كانتینری بیكار مانده و پولشان از دست می رود،  بدنبال طیف كالاهای حمل شونده در كانتینرها هستند. به طور مثال خطوط مرسك،بیش از 10 هزار کانتینر تخت روباز راجهت عملیات خود برنامه ریزی کرده است.

شركت هدف خود را استفاده از این تجهیزات جهت حمل كالاهای نیمه فله و كالاهایی كه خارج از اندازه معمول هستند، عنوان می كند. این اپراتور دانماركی اظهار نموده است: بواسطه حمل و نقل و بر نامه ریزی مناسب، كالاهای نیمه فله به راحتی به صورت تركیبی از كالاهای یكپارچه در كشتی های مختلف در حال خدمت در مسیرهای جاری خطوط مرسك درمی آیند.

مرسك احتمالاً به خوبی مشكلات مرتبط با تركیب كالاهای نیمه فله خارج از عرف را با ترافیك كانتینر مورد ارزیابی قرار داده و به این واقعیت كه تجهیزات خریداری شده معمولاً با اسپریدرهای استاندارد مناسب آن جابه جا می شوند  و ممكن است دیگر اپراتورها به اندازه ی كافی ار این لحاظ آمادگی نداشته باشند توجه كرده است. 

 هنگامی كه یك مالك  موافقت می كند كالایی را حمل كند كه قابلیت كانتینری شدن را ندارد، بعضی تغییرات ساختاری باید در كشتی صورت گیرد.این مسئله می تواند شامل تقویت تانك های بالایی ،برداشتن همه یا بخشی از دیواره های جلویی یا اضافه كردن حلقه های مهاربندی باشد.

چنین تغییراتی به طور معمول نیازمند تایید به وسیله ی كشورهای صاحب پرچم  و مؤسسات طبقه بندی جهت حمل هر گونه كالایی است. درجاهایی كه تغییرات نیازمند عملیات شکل دهى و جوشکاری است، باید برآورد خطر و مراقبت های ویژه ای صورت بگیرد، خصوصاً در رابطه با محل قرارگیری تانك های سوخت و دیگر مواد قابل اشتعال .

همچنین باید به آیین نامه تامین كالای كشتی ([2] CSM) توجه شود و اینكه آیا این راهنما جهت توجه به هر چیز دیگری به غیر از استانداردهای كالای كانتینری نوشته شده است یا خیر. لازم است اصول جدید مهاربندی جهت استفاده روی كشتی به فهرست  آیین نامه تامین كالا اضافه و گواهی های مناسب ضمیمه شود.

اهمیت آیین نامه تامین كالا اغلب حتی روی كشتی های غیر كانتینری، هنگام بارگیری كالای نیمه فله كه به طور روزمره صورت می گیرد، نادیده گرفته می شود. حتما باید حادثه ای رخ دهد و نتایج تحقیقات روشن كند كه آیین نامه تامین كالا كافی نبوده یا مورد توجه قرار نگرفته است، تا آنگاه شاید جریمه های سنگین و مشكلات متوجه كشورهای صاحب پرچم، دنبال شوند.

همچنین وقتی كانتینر استاندارد ایزو  برای حمل مواد معدنی فله استفاده می شود، مراقبت لازم باید صورت گیرد. كالاهای فله می توانند بسیار چگالیده باشند و حتی كانتینری كه تنها بخشی از آن پر شده می تواند تنش های اساسی خطرناكی ایجاد كند. مهمتر از آن این است كه یك كانتینر كه سنگین تر از حد مجاز ایمنش است می تواند تهدیدی برای پرسنل باشد زیرا خطری برای پاره شدن كابل های جرثقیل و ایجاد خرابی در ماشین آلات است. در هر زمان ممكن كالای درون كانتینر باید بطور یكنواخت توزیع شود، به خاطر بسپارید كه كالای درون كانتینر در طول حمل ونقل می تواند تغییر كند و مشكلات عدیده ای ایجاد كند.

كلوب همچنین در مورد كالاهای فله در كانتینرها خاطر نشان كرده است كه بسیاری از كالاها نیازمند تهویه هوا و نظارت می باشند و بعضی از آنها دارای سطحی از رطوبت هستند كه مشكلاتی برای مدیریت ایجاد می كند. بعضی از آنها ممكن است میل طبیعی برای ایجاد خود گرمایی (گرما زایی) داشته باشند، یعنی اینكه آنها در ماده 2 فصل هفتم کنوانسیون سولاس طبقه بندی می شوند(حمل كالای خطرناك به صورت بسته بندی شده) به علاوه نیاز به IMDG  كد ممكن است حمل كالاهای معینی را ممنوع سازد.

همچنین بر طبق تجربه بعضی از خطوط كانتینری ممكن است به استفاده از كانتینرهای [3] flexitank برای حمل كالاهای نامناسب وسوسه شوند.  به طور مشخص استفاده از flexitankها را برای حمل رسوبات ته مخازن سوخت، پساب های نفتی و مواد شیمیایی نمونه هایی از این موارد است.

مشكل اصلی در رابطه با استفاده از  تانكهای دو یا سه لایه ی بی دوام، بجای نوع چهارلایه مقاوم است. 



[1]Tween-decker

[2]Cargo Securing Manual

[3]Flexitank یكی از تجهیزات مخصوص برای حمل كالاهای فله غیرخطرناك می باشد كه از جنس پلاستیك ساخته می شود. این تانك پلاستیكی كه ظرفیتی حدود 14 الی 24 هزار لیتر دارد معمولا  درون كانیتنرهای استاندارد 20 فوتی قرار می گیرد.در این كانتینرها معمولا مایعات،تولیدات صنعتی و غذایی بی خطر حمل می شود. (قائدی حیدری) برای اطلاعات بیشتر در مورد اینجا کلیک کنید.

   


نظرات()  

SeaTrade & Transport

زكات علم آموختن آن به دیگران است