پرچم دزدان دریایی

در فیلم ها و سریال های زیادی دیده ایم که دزدان دریایی چه کسانی هستند و چه می کردند؟ از دزدان دریایی جزیره گنج تا دزدان دریایی کارائیب، ولی همیشه این سوال مطرح بوده است که دزدان دریایی چه کسانی بودند؟ چه مورد جالبی در وجود این دزدان بود که این کار را وسوسه انگیز می کرد؟ آیا دزدان دریایی خانه و کاشانه هم داشتند یا همیشه در کشتی و جزایر دورافتاده زندگی می کردند؟ آیا دزدان سومالیایی و دیگران که امروزه به این حرفه روی آورده اند همان قهرمانان و شخصیت های جالب قدیمی را دارند و سوالاتی از این قبیل. 
در قدیم که نه کشتی ها امنیت کافی داشتند و نه دریاها شناخته شده بودند، کشتیرانی به دو شکل صورت می گرفت. کشتی هایی که هدفمند حرکت می کردند و متعلق به کشور خاصی بودند و تحت پرچم آن مبادرت به تجارت و حمل و نقل بار و مسافر می کردند و مسیر خاصی را می رفتند و می آمدند. نوع دوم کشتی هایی بودند که هدف مشخصی برای سفر در دریاها نداشتند و فقط برای ماجراجویی و گاهی کشف مکانهای ناشناخته در دریاها و سواحل سفر می کردند. البته عداه ایی هم بودند که بخشی از همین گروه دوم راتشکیل می دادند با این تفاوت که نه به اختیار بلکه بعلت طرد شدن از جامعه در کشتی و دریا زندگی می کردند. در واقع عده ایی هدفی جز ماجراجویی نداشتند و عده ایی به ناچار وارد این عرصه می شدند. این کشتی ها در مسیر خاصی حرکت نمی کردند و بیشتر به دنبال ماجراجویی در دریا بودند. از آنجایی که مهم نبود به کجا می روند، گم شدن در دریا برایشان عادی شده بود و گاهی مدت ها از ساحل دور بودند و آذوقه آنها تمام می شد و وقتی که کشتی را می دیدند، برای بر آورده کردن نیازهایشان به آن کشتی حمله می کردند و مواد مورد نیاز خود را تامین می کردند. داستان های زیادی درباره دزدهای دریایی مثل سندباد و غیره وجود دارد که مسیرهایی رویایی را در دریا طی کرده و گنج های باور نکردنی یافتند و با موجوداتی افسانه ای نبرد کردند. گاهی واقعیت و افسانه در هم آمیخت و همین جذابیت ماجراجویی در دریا را زیاد کرد. در ادامه سعی می کنیم نگاهی کلی به دزدی دریایی از منظر تاریخی، جغرافیایی، قانونی، اجتماعی و فرهنگی داشته باشیم.


•تعریف دزدی دریایی 
دزدی دریایی یا دریازنی به هرگونه عمل دزدی، قتل، جنایت یا اِعمال خشونت که توسط افرادی مستقل از هر کشور یا دولت در دریا صورت می گیرد گویند. این تعریف همچنین اعمال مشابه صورت گرفته در دیگر مسیرهای آبی و سواحل را نیز شامل می شود، اما اعمالی که توسط افراد نسبت به یکدیگر در یک کشتی صورت می گیرد شامل آن نیست( مثلا دزدی صورت گرفته توسط یک فرد از مسافران همان کشتی). این اصطلاح جهت حمله، غارت و چپاول صورت گرفته د مرزهای زمینی توسط نیرویهای غیر دولتی اطلاق می شود. 
باید تفاوتی بین دزدی دریایی(piracy) و دزدی دریایی دولتی(privateering) یا به فرانسوی کورسری قائل شد زیرا در نوع دوم یا همان دزدی دولتی این عمل شکلی از جنگ است که توسط دولت یا کشور مزبور برای نیروهای غیرنظامی بصورت قانونی درآمده است. این شکل از دزدی از قرن ۱۹ میلادی غیرقانونی شده است. 
واژه دزدی دریایی را اگر ریشه یابی کنیم متوجه می شویم که از واژه هایی چون یاغی، خطر، تلاش و تجربه مشتق شده است. 
دزدی دریایی، طبق کنوانسیون قانون دریایی سال ۱۹۸۲ (UNCLOS) سازمان ملل: شامل ارتکاب هرگونه اعمال خشونت آمیز، توقیف، هتک حرمت و تجاوز یا غارت توسط کارکنان یا مسافران یک کشتی یا هواپیمای خصوصی در آبهای بین المللی (دریاهای آزاد) در جهت اهداف شخصی نسبت به کشتی، هواپیما یا اشخاص دیگر یا اموال درون کشتی یا هواپیما است. همچنین دزدی دریایی می تواند علیه کشتی، هواپیما، افراد یا دارایی در خارج از حوزه قضایی و قانونی هر کشوری صورت بگیرد، در حقیقت دزدی دریایی اولین مصداق قضاوت جهانی است. با این وجود هنوز جوامع بین المللی در رابطه با برخورد قضائی و رسیدگی به دزدی دریایی با مشکلات زیادی مواجه هستند.

در ادامه به موضوعاتی از قبیل تاریخچه، ادبیات، قوانین، ….پرداخته ایم.

•پیشینه 
منطقی است که فرض کنیم دزدی دریایی از وقتی که مردم از اقیانوس ها به عنوان مسیرهای تجاری استفاده می نمودند وجود داشته است، اما قدیمی ترین نمونه های مستند دزدی های دریایی مربوط به ساحل نشینانی است که در قرن سیزدهم پیش از میلاد، دریای اژه و شرق مدیترانه و مصر را مورد تهدید قرار داده بودند. در عصر باستان ایلیریان ها و تری هینان ها به علاوه یونانیان و رمیان به عنوان دزدان دریایی شناخته می شدند. جزیره لمون (Lemnos)مدت طولانی در برابر سلطه یونانیها پایداری کرد و به عنوان لنگرگاه امنی برای Thracian ها شد به نظر فینیقیان نیز گاهی در طول سفرهایشان مبادرت به دزدی دریایی کرده و دختران و پسران را برای فروش به عنوان برده می ربودند. 
در قرن سوم پیش از میلاد، دزدان دریایی به الیمپوس( شهری در آناتولیا ) حمله کردندو منجر به فقر و بدبختی شدند. در میان مردم باستان که مبادرت به دزدی دریایی می کردند، بومیان ایلیریا (Illyrian ) ساکن در غرب شبه جزیره بالکان مشهور بودند. تهاجمات دائمی ایلیریاها به دریای آدریاتیک منجر به جنگ های زیادی با دولت رم شد. این کشمکش ها پایان نیافت تا اینکه در سال ۱۶۸ قبل از میلاد، رم سرانجام ایلیریا را تصرف کرده و با الحاق آن به عنوان یکی از ایالت های خود به این مسئله خاتمه داد. 
در طول قرن یکم پیش از میلاد دزدان دریایی مستقر در امتداد سواحل آناتولی تجارت امپراتوری رم را در مدیترانه شرقی مورد تهدید قرار می دادند. در سفر دریایی از میان دریای اژه در ۷۵ سال قبل از میلاد، ژولیوس سزار (Julius Caesar ) توسط دزدان دریایی سیلیسی(Cilician) ربوده شد و آن ها او را در جزیره دور افتاده فارماکوسا زندانی کردند. او در زندان ماند تا زمانی که دزدان دریایی در ازای آزادی او درخواست طلا کردند و با پرداخت شدن آن او را آزاد کردند. سزار بلافاصله ناوگانی تشکیل داد و آنها را تعقیب کرد و معدوم ساخت. 
سرانجام مجلس سنا در ۶۷ قبل از میلاد تصمیم گرفت بطور جدی با دزدی دریایی برخورد و سردار رمی پمپئی بعد از سه ماه جنگ و ستیز، خطر و تهدید مزبور را فرونشاند. در اوایل سال ۲۵۸ بعد از میلاد ناوگان Gothic-Herulic شهرهای ساحلی دریای سیاه و دریای مارمارا مورد غارت و چپاول قرار داد. سواحل دریای اژه نیز چند سال بعد به همین شکل خسارت دید. در سال ۲۶۴ میلادی، گُت ها به Galatia و کاپادوسیا رسیدند و دزدان دریایی گُتی (Gothic) در قبرس و جزیره کرت مستقر شدند. در این حملات گُتها غنائم جنگی هنگفتی بدست آوردند و هزاران نفر را به اسارت گرفتند . 
در ۲۸۶ بعد از میلاد، کراسوس یا کارازیوس سردار رمی، فرماندار نظامی منطقه گال جهت فرماندهی بریتانیا منصوب شد و مسئولیت یافت تا دزدان دریایی ساکسون (Saxon) و فرانکیش (Frankish)را که به سواحل گل بلژیک و آرموریکا (Belgic Gaul & Armorica ) حمله کرده بودند، نابود سازد . 
در ایالت رمی بریتانیا، سنت پاتریک (Saint Patrik) توسط دزدان دریایی ایرلندی دستگیر و به بردگی و اسارت برده شد. 
بزودی جنگجویان جزایر پلینزی (Polynesian) به دهکده ها و دهستان های کنار دریا و حاشیه رودخانه هجوم بردند. آنها از دریا برای تاکتیک های جنگ و گریز خودشان استفاده می نمودند(در صورتیکه جنگ مطابق میل آنها پیش نمی رفت مکان ایمنی برای عقب نشینی بود).


•قرون وسطی تا قرن نوزدهم 
شناخته شده ترین و گسترده ترین دزدان دریایی در اروپای قرون وسطایی، وایکینگ ها، جنگجویان و غارتگران اهل اسکاندیناوی بودند که در عصر وایکینگ ها و در ابتدای قرون وسطی طی سال های ۷۸۳ تا ۱۰۶۶ میلادی دزدی می کردند. آنها به سواحل، رودخانه ها و شهرهای درون مرزی همه اروپای غربی تا مرز سویل(بندری در جنوب غربی اسپانیا) در سال ۸۴۴ میلادی حمله می کردند آنها حتی به سواحل آفریقا و ایتالیا و همچنین به کلیه سواحل دریای بالیتک و سواحل بالادست رودخانه های اروپای شرقی تا دریای سیاه و پارس(ایران) حمله می کردند. عدم وجود قدرت مرکزی در سراسر اروپا در طول قرون وسطی منجر به افزایش دزدی دریایی در قاره اروپا شد. 
در خلال این سالها دزدان دریایی عرب نیز در مدیترانه حضور یافتند. در اواخر قرن ۹ میلادی مناطق امنی برای دزدان دریایی عرب در طول سواحل جنوبی فرانسه و شمالی ایتالیا ایجاد شد. در سال ۸۴۶ این دزدان به رم حمله کرده و خساراتی را به واتیکان وارد ساختند. در سال ۹۱۱ اسقف شهر نارباون قادر نبود از رم به فرانسه بازگردد زیرا این دزدان از فرکسینت کلیه مسیرها را در کوههای آلپ کنترل می کردند. دزدان دریایی عرب در قرن دهم میلادی از جزایر بلیریک (گروه کوچکی از جزایر مدیترانه که در سواحل شرقی اسپانیا واقع است )اداره می کردند از سال ۸۲۴ تا ۹۶۱ دزدان دریایی عرب مستقر در جزیره کرت کل مدیترانه را محل تاخت و تاز خود کرده بودند. در قرن ۱۴ هجوم دزدان دریایی مسلمان، دوک ونیزی جزیره کرت را مجبور ساخت از ونیز بخواهد ناوگانش را به منظور حفاظت مداوم در آنجا نگاه دارد. 
بعد از یورش و هجوم اسلاوی های شبه جزیره بالکان در قرن های پنجم و ششم، یک طایفه از اسلاوی در سرزمین پاگانیا بین دالمایتا و زاچلومیا در نیمه اول قرن هفتم ساکن شدند. این اسلاوها عادات دزدان دریایی ایلیریایی قدیم را دوباره زنده کردند و اغلب به دریایی آدریاتیک یورش می بردند. حدود سال ۶۴۲ میلادی، آن ها به جنوب ایتالیا حمله کردند و به سیپانتو واقع در بندر ونتو یورش بردند. حملات آن ها در آدریاتیک سریعاً افزایش یافت، تا جائیکه که سرتاسر دریا برای مسافرت نا امن شد. 
نارنتینه ها(Narentines)، با استفاده از حضور نیروی دریایی ونیزی در خارج از کشور، آزادی بیشتری در تهاجمات خود بدست آورد، تا جایی که در سالهای ۸۲۷-۸۸۲ در آب های سیسیل(Sicily) اقدام به عملیات های جنگی می کردند. به محض بازگشت ناوگان ونیز به آدریاتیک، نارنتینه ها بطور موقت عادات خود را دوباره ترک کردند و حتی عهد نامه ایی را در ونیز امضا کردند و و رهبر غیر مسیحی اسلاویایی خود را طبق دین مسیح غسل تعمید دادند. در سال های ۸۳۴ و ۸۳۵ میلادی دزدان دریایی نرت وا عهد نامه را نقض کردند و مجدداً به بازرگانان ونیزی که از بنونتو برگشته بودند حمله کردند. همه تلاش های نیروی دریایی ونیز برای مجازات Marians در سال های ۸۳۹ و ۸۴۰ با شکست مواجه شد. بعدها آنها همراه با اعراب حملات بیشتری به ونیز کردند. در سال ۸۴۶ میلادی، نارنتینه ها از ونیز شکست خوردند و به شهر خود کُرل حمله ور شدند و اموال آنجا را به غارت بردند. در اواسط مارس سال ۸۷۰ میلادی آنها ماموران مخفی رمی را که از انجمن کلیسا در استانبول(قسطنطنیه) بازمی گشتند، ربودند. این کار باعث شد ارتش رم شرقی( بیزانتیوم) با آنها بجنگد که در نهایت باعث پذیرش دین مسیحیت از طرف آنها شد. 
بعد از حمله اعراب به ساحل آدریاتیک در سال ۸۷۲ میلادی و عقب نشینی ناوگان امپراتوری، نارنتینه ها، حمله به آبهای ونیز را آغاز کردند و باعث تعارضات و جنگ وستیزهایی با ایتالیایی ها در سال های ۸۸۷ و ۸۸۸ میلادی شد. ونیزی های در طول قرن های ۱۰ و ۱۱ بطور بیهوده ایی با آنها به جنگ پرداختند. 
در سال ۹۳۷، دزدان دریایی ایرلندی در کنار اسکاتلندی ها، وایکینگ ها، ولزی ها و پیکت ها(مردمان غیر سلتی انگلیس) به انگلستان حمله کردند. پادشاه انگلستان Athelstan آنها را واردار به عقب نشینی نمود. 
دزدی اسلاوی ها در دریای سیاه با غلبه دانمارکی ها بر دژ آنها، آرکونا در سال ۱۱۶۸خاتمه یافت. در قرن دوازدهم، سواحل غربی اسکاندیناوی توسط Curonians و Oeselians از طرف سواحل شرقی دریای بالتیک مورد حمله و غارت قرار گرفت .در قرون ۱۳ و ۱۴ دزدان دریایی مسیرهای هانساتیک(اتحادیه ای از چند شهر در شما آلمان و کشورهای همسایه در قرون وسطی) را مورد تهدید قرار داده و نزدیک بود تجارت را بطور کلی نابود سازند. برادران ویکچوال اهل گوتلند که با دزدان دریایی دولتی همکاری داشتند بعدها رو به دزدی دریایی آوردند. تا سال ۱۴۴۰ تجارت در دریای شمال و دریای سیاه به علت وجود دزدان دریایی بسیار خطرناک بود. 
اچ . توماس میلهورن به مردی انگلیسی به نام ویلیام موریس اشاره دارد که در سال ۱۲۴۱ محکوم به دزدی در دریا شد و اولین شخصی است که به دار مجازات آویخته شده یا مثله شده است و این امر حاکی از آن است که در زمان حکمرانی شاه هنری سوم به این جرم از منظر سختگیرانه ایی نگاه شده است. 
یوشکونیک ها روسی دزدان دریایی بودند که شهرهای حاشیه رودخانه های کاما و ولگا را در قرن ۱۴ میلادی مورد غارت و چپاول قرار می دادند. 
دز زمان رم شرقی(بیزانتیوم)، ماینوت ها (از خشن ترین مردم یونان) دزدان دریایی مشهوری به شمار می رفتند. ماینوت ها با این توجیه که سرزمین آن ها فقیر است دزدی دریایی را به عنوان یک عمل قانونی در نظر گرفتند و این کار منبع در آمد اصلی آن ها به شمار می رفت. قربانیان اصلی ماینوت ها ترکان عثمانی بودند، اما آنها به کشتی های کشورهای اروپایی نیز حمله می کردند. 
قبایل هاید و کلینجت ها که در امتداد سواحل جنوبی آلاسکا و در جزایر شمال غربی British Columbia (ایالاتی در بخش غربی کانادا، پیش از میلاد) زندگی می کردند، از قدیم معروف به دزدان دریایی خشن و برده فروشی بودند که تا کالیفرنیا به غارت و چپاول می پرداختند.


•سواحل هندوستان 
نمونه هایی از دزدی دریایی در وداها ذکر شده است. با این وجود جالب ترین نمونه آن مربوط به زمانی است که به بهانه جنگ این عمل صورت می گرفته است. سلسله پادشاهی نوظهور در حجاز در قرن هفتم به منظور گسترش قلمرو اعراب، حمله به هند و خصوصا سند را دنبال می کرد. به همین منظور خلیفه بغداد در پی بهانه ای برای حمله به هند بود. بهانه ای که آورده شد این بود که کشتی که از سری لانکا بسوی بغداد در حرکت بوده است در میان کالاهای گرانبهای خود اقدام به حمل تعدادی برده زن که از دِبال ربوده شده بودند نموده است. خلیفه درخواست فدیه نمود و پادشاه سند شاه داهیر مدعی شد که دزدان دریایی در کنترل او نیستند. این بهانه دلیل جنگ بین اعراب و سند شد. از قرن چهاردهم میلادی، دِکان (ناحیه جنوبی شبه جزیره هند ) به دو ناحیه مستقل تقسیم شد : از یک طرف شاه علاء الدین بهمن که مسلمان بود، حکومت می کرد و از طرفی دیگر پادشاهان هند در اطراف محل امپراتوری ویجایاناگارا حکومت می کردند. لازمه جنگ های پیوسته و بدون وقفه، تجدید امکانات و سواره نظام های آماده و تازه نفس می بود که این اسب ها از مسیر های دریایی از ایران و آفریقا وارد می شدند. در نتیجه این تجارت در معرض حملات و چپاول های مکرر از سوی باندهای رونق یافته دزدان دریایی مستقر در شهرهای ساحلی هند غربی قرار گرفت. یکی از آنها تیموجی بود که از مقرر فرماندهی خود جزیره آنجادیپ هم اقدام به دزدی دولتی( دستگیر نمودن تاجران اسب که برای راجای هاناور اسب تهیه می کردند) و هم اقدام به دزدی دریایی با حمله به ناوگان تجاری کرالا که به تجارت فلفل با گجرات می پرداختند، می نمود. 
طی قرون شانزدهم و هفدهم میلادی دزدان دریایی اروپایی بطور مکرر بر ضد کشتی های مغولستان، مخصوصاً آنهایی که برای سفر حج در مسیر مکه حرکت می کردند، اقدام به حمله نمودند. اوج این حملات با تصرف کشتی بنام رحیمی توسط پرتغالی ها که متعلق به مریم زمانی ملکه مغولستان بود بروز کرد و این کار منجر به اشغال شهر دامان ( از مستعمرات پرتغال در غرب هندوستان)توسط مغول ها شد. 
در قرن هجدهم، دزد دولتی اهل بمبئی بنام کانهوجی انگره بر دریاهای بین مومبایی و گوا حکمرانی می کرد. او به ناوگان کشتیرانی بریتانیا حمله کرد و براین اصرار داشت که کشتی های شرکت هند شرقی در صورت کشتیرانی در آب های آن ها باید مالیات بپردازند. 
در دوره ایی تعداد دزدان دریایی ماداگاسکار نزدیک به هزار نفر می شد. ایلی سنت ماری به محل مورد علاقه دزدان در قرن هفدهم و هجدهم تبدیل شد. معروف ترین دزد دریایی ناخدا میسون و افراد او هستند که ظاهرا سرزمین ها و مستعمرات آزاد واقع در شمال ماداگاسکار را در قرن ۱۷ کشف نمودند. در سال ۱۶۹۴ در حمله غافلگیر کننده ایی توسط بومیان جزیره نابود شد. 
سواحل جنوبی خلیج فارس به سواحل دزدان دریایی شهرت یافت که غارتگران در آنجا پیاپی به ناوگان کشتیرانی خارجی حمله می کردند و آنها را به ستوه آورده بودند. لشکرکشی های نخستین بریتانیا برای محافظت از تجارت اقیانوس هند در Ras al-Khaimah منجر به جنگ ها و نبردهایی بر ضد آن قرار گاه ها و دیگر بندرگاهها در امتداد ساحل در سال ۱۸۱۹ شد. 
توجه: باید توجه کرد که خلیج فارس دارای سواحل شمالی( سواحل ایرانی) و سواحل جنوبی (سواحلی که متعلق به کشورهای عربی چون عربستان صعودی، قطر، امارات است) است و نباید فکر کرد که ایرانیان مبادرت به دزدی دریایی می نمودند تاکنون هیچ مدرک مستندی در این رابطه وجود ندارد و اگر در جایی از دزدی ساحل نشینان خلیج فارس و عمان سخن گفته شده است منظور همان سواحل جنوبی این دریا است. (امیر قائدی حیدری)

 
•شرق آسیا 
از قرن سیزدهم میلادی به مدت ۳۰۰ سال ، وُکو که در ژاپن مستقر بود کار خود را به عنوان دزد دریایی در شرق آسیا شروع کرد. دزدی دریایی در جنوب شرق آسیا با عقب نشنینی ناوگان خان مغول در چین، بعد از خیانت متحدین جاوه ایی آنها شروع شد( کسانی که امپراتوری ماجاپاهیت را بعد از سقوط مغول ها بنیان نهادند). آن ها قایق های جانک (قایق ته پهن چینى) را به کشتی بزرگ بادبانی ترحیج می دادند. افسران نیروی دریایی جزیره دورافتاده، بیشتر از اهالی کانتن(در چین) و قبیله هوکین بودند و گروه های خود را نزدیک دهانه ی رودخانه ها، اساسا برای محافظت از خودشان مستقر می کردند. آن ها معمولا سربازان پیاده نظام خود را که معروف به (لَنگ یا لَنون) بودند جهت تقویت استحکامات نظامی خود از بین مردم بومی به کار می گرفتند آنها با تکیه بر آموزش های عالی جنگجویی و مهارت های دریانوردی و کشتیرانی که بیشتر در امتداد دهانه های جاوه و سوماترا صورت می گرفت خود را از مرگ نجات می دادند. وحشیگری و قدرت یافتن آن ها همزمان با رشد قریب الوقوع تجارت ابریشم و ادویه از مسیرهای دریایی شد. 
با این وجود، قدرتمندترین ناوگان های دزدان دریایی در شرق آسیا، متعلق به دزدان دریایی چینی در طول سلسله ی mid-Qing بود. ناوگان دزدهای دریایی بطور فزاینده ایی در اوایل قرن نوزدهم قدرت یافت. تاثیرات دزدی های دریایی وسیع و گسترده برای اقتصاد چین بسیار زیان آور بود. آن ها به طرز حریصانه ایی تجارت چین را که در فوجیان و گوانگ دونگ رونق یافت بود و رشته حیاتی تجارت چین قلمداد می شد، مورد هدف قرار داده بودند. به مرور ناوگان دزدان دریایی شروع به استیلا یافتن بر روستاهای ساحلی نمودند و بزور از آنها باج گرفته و به آنها ظلم و ستم می کردنددر سال ۱۸۰۲ میلادی، زنگ ایی(Zheng Yi) ناوگان پسر عموی خود، کاپیتان زنگ کی (Zheng Qi) را به ارث برد. کسی که هنگام مرگش، برای ژنگ ایی بطور قابل توجهی نفوذ در دنیای دزدی دریایی فراهم آورد. زنگ ایی و همسرش ، زنگ ایی سائو (کسی که سرانجام فرماندهی اتحادیه دزدان دریایی را به ارث برد)، درسال ۱۸۰۴ ائتلاف دزدان دریایی تشکیل دادند که بالغ بر ۱۰ هزار نفر را در خود داشت .ناوگان نظامی آنها شاید به تنهایی برای جنگیدن با نیروی دریایی پادشاه کافی می بود. با این وجود، مسائلی چون قحطی و خشکسالی، جنگ با نیروی دریایی دولت و مشکلات داخلی، دزدان دریایی را در چین در دهه ۱۸۲۰ فلج کرد و آن ها هرگز نتوانستند به وضعیت ثابتی دست پیدا کنند. 
ملوانان بوگینی سولاوس جنوبی(جزیره کوهستانی در اندونزی)، دزدان دریایی مشهوری نبودند و کسانی بودند که تا غرب سنگاپور و شمال فلیپین در جستجوی غنائم می رفتند. دزدان دریایی اورانگ لات کشتیرانی را در تنگه مالاگا و آب های اطراف سنگاپور کنترل می کردند، و دزدان دریایی مالایا و دریای دایاک از قرارگاه خود در بورنو به کشتی های عبوری از آب های بین سنگاپور و هنگ کنگ حمله می کردند. 
در سال ۱۸۵۵ نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی سلطنتی با دزدان دریایی چین در جنگ موسوم به کولان (Kuhlan) مصاف کردند. ناوچه های جنگی ایالات متحده بنام های USS Powhatan و HMS Rattler ، هجده کشتی جانک چینی را نابود کردند و چهار نفر بازرگان اسیر را نجات دادند. جانک های دزدان دریایی برای چند سالی به فعالیت های دزدی خود ادامه دادند تا در جنگ موسوم به افیون (Opium War) نیروی دریایی بریتانیا دوباره تعداد زیادی از آنها را نابود ساخت.


•اروپای شرقی 
نمونه ای از حکومت دزدان دریایی در اروپا از قرن شانزدهم تا قرن هجدهم، زاپوریزین سیچ(Zaporizhian Sich) بود، که در جلگه ی دور دستی واقع شده بود و از دهقانان اکراینی گریخته از دست اربابان فئودال خود، یاغیان، مردمان بیچاره، و بردگان فراری از کشتی های پارویی ترکیه ایی و… تشکیل شده بود. دوردستی این مکان و جریان تند آب رودخانه دنیپر(دنپر) بطور موثری از آن جا در برابر حملات و هجوم های نیروهای دشمن محافظت می کرد. هدف اصلی و عمده ساکنان این محل که خود را قزاق می نامیده اند، استقرار دولتی ثروتمند در سواحل دریای سیاه متعلق به امپراطوری عثمانی و خان نشین جزیره کریمه بود. قزاق ها به ریاست استنکا رازین(Stenka Razin) حتی به سواحل ایران هم تعرض می کردند .


•شمال آفریقا 
دزدان دریایی بربری (به معنای وحشی)، دزدان دریایی و دزدان دولتی بودند که از سمت آفریقای شمالی(سواحل بربری)، بنادر تونس، تریپولی، الجزایر، Salé و بنادری در مراکش به کشتی های عبوری در غرب مدیترانه در زمان جنگ های صلیبی و همچنین کشتی هایی که در مسیرشان بسوی آسیا از اطراف آفریقا می گذشتند، تا اوایل قرن نوزدهم حمله می کرند. روستاها و شهرهای ساحلی ایتالیا، اسپانیا و جزایر مدیترانه غالبا از سوی آن ها مورد یورش و حمله قرار می گرفت. سواحل طولانی اسپانیا و ایتالیا بخاطر حملات آنها تقریبا بطور کامل خالی از سکنه شد، بعد از سال ۱۶۰۰ میلادی دزدان دریایی بربری گاهی وارد آتلانتیک(اقیانوس اطلس) می شدند و نقاط دوردست شمالی مانند ایسلند را هم مورد غارت قرار می دادند. 
طبق گفته های رابرت دیویس، بین یک تا ۱.۲۵ میلیون اروپایی توسط دزدان دریایی بربری به اسارت و بردگی درآمده اند و به عنوان برده در آفریقای شمالی و امپراطوری عثمانی، بین قرن های ۱۶ و ۱۹ میلادی فروخته شدند. مشهورترین کشتی دزدان دریایی بربری، کشتی های خیرالدین عثمان (Ottoman Hayreddin) و برادر بزرگتر او رئیس اُرک یا ریش قرمز(Oruc Reis یا Redbeard) ، رئیس تورگت (معروف به دراگت در غرب)، کورت اقلو( در غرب معروف به کورتاگلی)، رئیس کمال، رئیس صالح و رئیس کاکا مراد(Koca Murat Reis) بودند. تعداد کمی از دزدان دریایی بربری، از جمله جان جانسون هلندی و جان وارد انگلیسی(رئیس یوسف) از دزدان دریایی دولتی بودند که از دین مسیحیت به اسلام رو آورده بودند. 
طبق بررسی که اخیرا از سوی دادگاه عالی ایالت متحده آمریکا به انجام رسید، ایالات متحده ی امریکا در رابطه با دستگیری و تصرف کشتی های دزدان دریایی بربری در مقام اسیران جنگ عنوان نموده است که این بررسی حاکی از آن است که این دزدان به عنوان دزدان دریایی دولتی حداقل زیر نظر بعضی از مخالفان دولت آن ها و یا کشورهای خودشان مشغول به غارتگری بوده اند.


•در دریای کارائیب 
درسال ۱۵۲۳، گِرس مک نایت (Gareth McKnight) دو کشتی که خزانه و جواهرات ازتک(امپراطوری مکزیک) را از مکزیک به سمت اسپانیا حمل می کرد، تصرف کرد. دوره کلاسیک یا بزرگ دزدی دریایی در دریای کارائیب حدودا از زمان ۱۵۶۰ میلادی تا اواسط سال ۱۷۲۰ ادامه داشته است. دوره ایی که در آن دزدان دریایی بسیار موفق بودند بین سال های ۱۷۰۰ تا ۱۷۳۰ میلادی می باشد. بسیاری از دزدان دریایی بعد از پایان یافتن جنگ های مربوط به جانشینی و کسب تاج و تخت سلطنت اسپانیا به دریای کارائیب وارد شدند. آنها در دریای کارائیب ماندند و بعد از مدت کوتاهی تبدل به دزد دریایی شدند. دیگران از جمله بوکانییرها در نیمه دوم قرن هفدهم وارد شدند و تلاش کردند از طریق کشاورزی و شکار در جزایر هیسپانیولا و جزایر مجاور آن زندگی خود را تامین کنند اما بواسطه حملات اسپانیایی ها تحت فشار قرار گرفتند و احتمالا در تامین زندگی دچار مشکل شدند و بسوی شغل و حرفه پرمنفعت تری روی آوردند. دزدی در دریای کارائیب برخاسته از تعارضات بین تجارت و مستعمره سازی قدرت های رقیب در اروپای آن زمان شامل امپراطوری بریتانیا، اسپانیا، هلند، پرتغال و فرانسه است. بیشتر این دزدان انگلیسی، هلندی و فرانسوی بودند. به این دلیل که اسپانیا بیشتر قسمت های دریای کارائیب را تحت سلطه و کنترل خود داشت، بسیاری از شهر ها و کشتی های مورد حمله وابسته به امپراطور اسپانیا در طول سواحل شرقی آمریکا و سواحل غربی آفریقا بودند. کشتی های هلندی در سال های ۱۶۲۳ تا ۱۶۳۸حدود ۵۰۰ کشتی پرتقالی و اسپانیایی را تسخیر کردند. از معروف ترین و مشهورترین پایگاه های دزدان دریایی نیو پراویدنس در کشور با هاما بین سال های ۱۷۱۵ تا ۱۷۲۵ میلادی، Tortuga که در سال ۱۶۴۰ ایجاد شده بود و Port Royal بعد از سال های ۱۶۵۵، بودند. در میان مشهورترین دزدان دریایی کارائیب ادوارد تیچ ملقب به بلک برد، کالیکو جک راشام، گِرس مک نایت و از همه موفق تر بارسالوم رابرتز بود. بسیاری از آنها توسط نیروی دریایی سلطنتی مورد پیگرد قرار گرفته، کشته یا اسیر شدند و چندین جنگ بین دزدان و حاکمان مستعمره ها در زمین و دریا رخ داد. 
دزدی برای چندین دهه از ۱۷۳۰ به بعد کاهش یافت اما دوباره در سال های ۱۸۱۰ از آبهای آمریکا سربرآورد، اگرچه نتوانستند موفقیت و جسارتی چون گذشتگان از خود نشان دهند. در ۲۵ سال اول قرن ۱۹، نیروی دریایی ایالات متحده بطور مداوم با دزدان دریایی در کارائیب، خلیج مکزیک و مدیترانه درگیر بود. حتی چندین کشتی جنگی مخصوص تنها برای این کار ساخته شد. موفق ترین دزدان دریایی این عصر جین لافیت و روبرتو کوفریسی بودند. کشتی های لافیت ابتدا در خلیج مکزیک فعالیت می کردند اما پایگاه کوفریسی، پورتو ریکو بود و در آنجا نقش رابین هود را در بین مردم پورتو ریکویی داشت. سرانجام او نیز در سال ۱۸۲۵ توسط کشتی نیروی دریایی بنام USS Grampus شکست خورده و دستگیر شد. ایالات متحده برای تعقیب و دستگیر کردن دزدان دریایی در سواحل بعضی جزایر نیرو پیاده کرد. کوبا یکی از پایگاه های اصلی بشمار می رفت اما در سال ۱۸۳۰ دزدی دریایی دوباره رو به افول گذاشت و نیروی های نظامی منطقه توجه خود را بر روی تجارت برده متمرکز کردند. 
در سال ۱۸۲۷ بریتانیا اعلام کرد که مشارکت در تجارت برده، دزدی دریایی به حساب می آید و جرمی است که مجازات آن مرگ است در پی آن از قدرت نیروی دریایی سلطنتی علیه تجارت برده استفاده شد و در حالیکه این تجارت بیشتر توسط برزیل و کوبا ادامه می یافت در آتلانیک در اواسط قرن ۱۹ میلادی ریشه کن شد. 
بویسی سین یکی از دزدان دریایی بود که در قسمت شمالی آمریکای جنوبی فعالیت می کرد. او و افرادش بین سالهای ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ کشتی های زیادی را غارت کرده و خدمه آنها را کشتند.


•آمریکای شمالی 
دزدی دریایی در سواحل آمریکای شمالی تا اواخر ۱۸۷۰ ادامه یافت. دزدان که قلمرو آنها دریای کارائیب بود اغلب جهت حمله به کرانه های شرقی ایالات متحده امروزی به سوی شمال حرکت می کردند. بطور حتم معروفترین آنها بلک برد است که در جنوب آمریکا فعالیت کرده و به کشتی ها حمله می نمود و حتی یکبار اقدام به محاصره چارلستون در جنوب کارولینا کرد . سپس در قرن نوزدهم و بعد از عصر طلایی دزدی دریایی، جین لافیت که توسط بسیاری، به علت ارتش و ناوگان نظامی کشتی های دزدان دریایی که متعلق به او بود، به عنوان آخرین دزد دریایی بوکانییر شناخته می شود و عمدتا در خلیج مکزیک فعالیت می کرد، قدرت را بدست گرفت. جین لافیت دارای چندین پایگاه جهت دزدی دریایی بود و تنها در ایالات متحده پایگاه های او لویزییانا و تگزاس بود. لافیت و افرادش در جنگ ۱۸۱۲ بنام جنگ نیواورلئان شرکت داشتند و بعد از آن با کشتی های نیروی دریایی ایالات متحده و سرویس های مبارزه با قاچاق و اجرای قانون مالیاتی جنگیدند سرانجام لافیت بعد از چندین جنگ و ستیز با نیروهای دریایی ایلات متحده از آن منطقه بیرون رانده شد. در سال ۱۸۳۰ دزدی دریایی در خلیج مکزیک به استثناء تجارت برده که دزدی دریایی به حساب می آمد، بسیارکم شد. در سال های ۱۸۶۰ و در طول جنگ اصلاحات نیروی دریایی ایلات متحده در نبرد آنتون لیزاردو با شورشیانی که به شکل دزد دریایی و با حمایت دولت مکزیک فعالیت می کردند جنگید در سال ۱۸۷۰ دوباره ایالات متحده با دزدان دریایی مکزیکی در نبرد بوکا تیپاکان جنگید. دزدان دریایی به شهر گویمس مکزیک حمله کرده و آنجا را تسخیر نمودند و دارائی های افراد خارجی مقیم آنجا را غارت کردند و کنسولگری ایالات متحده در گویمس را مجبور ساختند زغال سنگ مورد نیاز کشتی های بخار آنها را فراهم کند و بعد بسوی بوکا تیپاکان در سینالوا حرکت کردند. نیروی اعزامی از طرف ایالات متحده به فرماندهی ویلارد اچ.برانسون جهت نابودی کشتی های دزدان دریایی شکل گرفت.

 
•تصورات عموم 
در تصورات مدرن عامه، دزدان دریایی عصر کلاسیک بعنوان تیمی از افراد سرکش و باهوش می باشند که خارج از قانون و محدودیت های بروکراسی زندگی مدرن، عمل می کنند. همچنین ای نگونه نشان داده می شود که دزدان دریایی در هنگام حمله به یک کشتی جهت غارت و تسخیر آن همیشه پرچم دزدان دریایی یا جولی راجرز( پرچمی سیاه با نشان اسکلت سر انسان) را به اهتزار درمی آورند. جولی راجرز نامی سنتی برای پرچم دزدان دریایی اروپا و آمریکا است که بعنوان سمبل دزد دریایی توسط فیلم سازان و اسباب بازی سازان بکار گرفته شده است.

 
•دموکراسی دزدان دریایی 
برخلاف جوامع سنتی غرب در آن زمان، بسیاری از دزدان دریایی نوع محدودی از دموکراسی را به اجرا می گذاشتند. جوامع دزد دریایی مشابه بسیاری از نظام های امروزی چون ایالات متحده از یک سیستم حزبی استفاده می کردند. اولین سند موجود از شکل گیری جوامع اینچنینی روی کشتی دزدان دریایی مربوط به سال ۱۶۰۰ میلادی است. 
کاپیتان و سرسکانی هر دو توسط رای گیری خدمه انتخاب می شدند و آنها نیز به نوبه خود دیگر افسران کشتی را به پست های مختلف منصوب می کردند. کاپیتان دزدان دریایی اغلب جنگجوی نترس و خشنی بود که افراد می توانستند به او اعتماد کنند و کمی بیشتر از یک مظهر قدرت سنتی بود که بواسطه درایت حائز این شرط است . با این وجود هنگامی که جنگی در کار نبود بطور حقیقی سر سکانی اختیارات امور را در دست داشت. بسیاری از گروههای دزدان دریایی در هرآنچه بدست می آورند سهیم بودند و اگر دزدی در جنگ صدمه می دید ممکن بود کمک هایی نظیر بیمه ازکارافتادگی یا پزشکی به او تعلق بگیرد. 
مدارکی امروز وجود دارد که نشان می دهد دزدان مقداری از پول بدست آورده را در صندوق مشترکی قرار می دادند که مورد استفاده آسیب دیدگان قرار می گرفت. فهرست های موجود نشان دهند استاندارد پرداخت ۶۰۰ دلار اسپانیایی قدیم(معادل ۱۵۶ هزار به نرخ ارز امروزی) غرامت برای از دست دادن یک پا و ۱۰۰ دلار اسپانیایی قدیم (۲۶۸۰۰ به نرخ امروز)برای از دست دادن یک چشم است. اغلب همه این شرایط توسط دزدان دریایی مورد توافق قرار گرفته و بصورت مکتوب نوشته می شد، اما این نوشته ها می توانست بعنوان سندی جهت اثبات اعمال غیر قانونی آنها نیز باشد. این دزدان به آسانی طرد شدن از جوامع سنتی را قبول می کردند، شاید بخاطر اینکه براحتی منافع مشترک خودشان را تشخیص می دادند و می دانستند با شرایطی که دارند تنها در این گروهها از آنها استقبال می شود. بطور مثال ۴۰ درصد از خدمه کشتی های دزدان دریایی از بین بردگان اسیری که توسط دزدان آزاد شده بودند، تشکیل می شد. چنین حرکاتی در بین دزدان دریایی خیلی لطیف بود و شاید زندگی وحشیانه ی دزدان دریایی را کمی تلطیف می کرد.


•گنج 
با اینکه دزدان دریایی کشتی های زیادی را غارت می کردند اما بندرت گنج های خود را زیر خاک دفن می کردند. اغلب گنج هایی که دزدیده می شد عبارت بودند از غذا، آب، مشروبات الکلی، سلاح یا لباس. چیزهای دیگری که آنها می دزدیدند شامل وسایل خانه مانند قالب های صابون یا گاهی که می تواستند کشتی تصرف شده را نگاه دارند لوازمی مانند طناب ها و لنگرها بود ( فرقی نداشت که وسایل مزبور را بفروشند یا برای خودشان نگاه دارند زیرا این لوازم بهتر از خود کشتی بود). اقلام این چینینی احتمالا بیش از اینکه برای فروش در آینده انبار شوند بطور ضروری مورد نیاز بودند. بنابراین دلیلی برای اینکه این لوازم را دفن کنند وجود نداشته است. دزدان تمایل کمی به کشتن افرادی که در کشتی های تصرف شده بودند، داشتند و اغلب مواقع اگر کشتی خود تسلیم می شد کسی را نمی کشتند زیرا اگر شهرت می یافت که دزدان دریایی زندانی نمی گیرند و همه را می کشند، کشتی های مورد حمله بسختی مقاومت می کردند و در نتیجه موفقیت برای هر دو طرف بسیار سخت و با تلفات زیاد همراه بود. برعکس اگر می دانستند که در صورت مقاومت نکردند آزاد خواهند شد، کشتی ها براحتی تسلیم می شدند. در سند مکتوبی که این سیاست را بخوبی نشان می دهد ۳۰۰ سرباز کاملا مسلح درون یک کشتی که مورد حمله توماس تو قرار گرفته بودند بعد از جنگ مختصری تسلیم شدند، و هیچکدام توسط افراد تو آسیب ندیدند.

 
•پاداش ها 
دزدان دریایی سیستم سلسله مراتبی را داشتند که مشخص کننده این بود که پول های بدست آمده چگونه باید بین آنها تقسیم شود. با این وجود دزدان دریایی نسبت به افراد استخدامی در دیگر حوزه ها دارای تساوی طلبی بیشتری بودند. در واقع سر سکانی دارای سهم برابر با کاپیتان بود و حتی قدرت وتو کردن(رد کردن) دستورات او را داشت. بیشتر غنائم بصورت کالا و تجهیزات کشتی و داروهای باارزش و گرانقیمت بود. قفسه پزشکی کشتی در هرکجا قیمتی بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ پوند یا به قیمت امروز ارزشی معادل ۴۷۰ هزار دلار داشت. جواهرات از جمله غنائمی بودند که زیاد بدست می آمد اما بعلت اینکه فروش آنها سخت بود و اینکه دزدان برخلاف عموم مردم در دنیای امروزی، اطلاع کمی از ارزش آنها داشتند، زیاد مورد علاقه آنها نبود. نمونه ای از این بی اطلاعی وجود دارد که در آن رئیس دزدان الماس بزرگ با ارزشی را که ارزشش بیشتر از یک مشت الماس ریز بود بعنوان سهم به یکی از خدمه خود داد. فرد مزبور با این فکر که فریب خورده است آن الماس را شکست تا با مقایسه آن(با یک مشت الماس ریز) بفهمد سهم او درست بوده یا نه! 
پول اسپانیایی که در ضرابخانه های مکزیک و سویل ضرب می شد بعنوان ارز مورد قبول در تجارت در مستعمرات آمریکا کاربرد داشت. با این وجود هنوز در هر مستعمره ای از واحدهای پولی دیگر مانند پوند، شلینگ و پنی جهت دفاتر حسابداری استفاده می شد، در حالیکه پول همه کشورهای فرانسه، اسپانیا، آلمان و پرتغال بعنوان واسطه مبادله استاندارد استفاده می شد، در صورتیکه صادرات سکه نقره بریتانیا طبق قانون آن کشور ممنوع بود. از اواخر۱۷۳۰ که نرخ مبادله بصورت استاندارد درآمد هر مستعمره، قانونی برای نرخ مبادله خود وضع نمود. یک دلار اسپانیولی در انگلستان ارزشی برابر ۴.۳ شیلینگ، در نیویورک ۸ شیلینگ، در پنسیلوانیا ۷.۶ شیلینگ و در ویرجینیا ۶.۸ شیلینگ ارزش داشت. در قرن ۱۸ میلادی یک شلینگ انگلستان ارزش امروزی برابر ۵۸ دلار داشت، بنابراین یک دلار اسپانیا در هر جایی ارزشی برابر ۲۴۶ تا ۴۶۵ دلار ارزش داشت. به همین شکل ارزش غنائم بدست آمده توسط دزدان دریایی بطور قابل توجهی وابسته به این بود که چه کسی و در کجا آنها را ثبت می کرد. 
یک ملوان ساده در پایین ترین رتبه به صلاحدید کاپیتان بخشی از غنائم را بدست می آورد اما معمولا یک سهم دریافت می کرد. بطور متوسط یک دزد انتظار دریافت سهمی برابر دستمزد سالیانه خودش از یک کشتی به غنیمت گرفته شده را داشت در حالیکه خدمه بیشتر دزدان موفق اغلب حداقل سهمی به ارزش ۱۰۰۰ پوند(۱.۱۷ میلیون دلار) در حرفه خود دریافت می کردند. موردی که در آن بیشتر از این مبلغ نصیب کسی شد مربوط به تصرف کشتی از یک بازرگان هندی بدست کاپیتان توماس تو، در سال ۱۶۹۲بود. هر ملوان ساده روی کشتی او سهمی معادل ۳۰۰۰ پوند (۳.۵ میلیون دلار) رسید و مسلما به افسران سهمی بیشتر رسید و طبق توافق قبلی به کاپیتان ۲.۵ سهم می رسید. معلوم است که اگر بجای یک کشتی دو کشتی را تصرف می کردند گاهی این سهم تا دو برابر افزایش می یافت. 
در مقابل دستمزد یک ملوان ساده نیروی دریایی سلطنتی ۱۹ شیلینگ در هر ماه بود که بطور یکجا در پایان سفر و پس از انجام وظیفه پرداخت می شد و تقریبا نصف این مقدار در ناوگان تجاری پرداخت می شد. با این وجود افسران فاسد با بستن مالیات به دستمزد خدمه اضافه مبلغی برای درآمد خود کسب می کردند و نیروی دریایی سلطنتی در آن زمان از نظر توجه به پرداخت دستمزد خوشنام نبود. از این مقدار ماهیانه ۶ شیلینگ بخاطر نگهداری بیمارستان گرینویچ و همین مقدار جهت کشیش، جراح و Chatham Chest کسر می شد. پرداخت دستمزد ۶ ماه بصورت یکجا مانع از دلسردی و ترک خدمت می شد و این همان دلیل بی انگیزگی است که دریاسالار نیروی دریایی سلطنتی نلسون در سال ۱۸۰۳ نوشته است و پیشنهاداتی جهت ایجاد تغییر در آن داده است. او عنوان می کند که از سال ۱۷۹۳ بیش از ۴۲ هزار دریانورد ترک خدمت کرده اند. تقریبا نیمی از خدمه نیروی دریایی سلطنتی را سربازان وظیفه( خدمت اجاری) تشکیل داده اند و این عده نه تنها دستمزدی کمتر از نیروهای داوطلب دریافت می کنند بلکه آنها تاز مانیکه از خدمت سربازی مرخص نشوند باید در کشتی بمانند و حتی در هنگام پهلوگرفتن کشتی در اسکله اجازه ترک کشتی و رفتن به ساحل را ندارند.


•مجازات 
در طول قرون هفدهم و هجدهم میلادی، هنگامی که دزدان دریایی دستگیر می شدند، دادگاه ساده ایی تشکیل می شد و به زندگی بسیاری از آنها از طریق چوبه دار یا رقص مرگ(قفسه فلزی) خاتمه می دادند. اجرای حکم در انظار عموم یکی از تفریحات آن زمان بود و مردم از همه جا برای دیدن آن می آمدند، همانند امروز که برای دیدن مسابقات ورزشی می آیند. روزنامه ها تمایل زیادی به نوشتن جزئیات اجرای حکم مانند کلمات آخری که مجرم بر زبان می آورد و طلب آمرزش کشیش برای روح او و عذابی که در لحظات آخر حلق آویز شدن می کشید، داشتند. در انگلستان بیشتر این اجرای احکام در انظار عموم روی سکوی اعدام ساخته شده در River Thames در لندن برگزار می شد. در مورد زندانی های مهمتر مانند فرمانده دزدان دریایی مجازات به چیزی فراتر از مرگ تبدیل می شد. بدن آنها درون قفس فلزی قرار داده می شد(از قبل متناسب با اندازه فرد مزبور تهیه می شد) و سپس آنرا در هوا معلق می گذاشتندتا به مرور زمان جسم فرد فاسد و متلاشی شود( این عمل زمان طولانی حدود دوسال طول می کشید). افرادی چون کاپیتان ویلیام کید، چارلز وین، ویلیام فلای و جک راشام به این شکل مُردند.


دزدی دریایی با مجوز دولت (privateer or corsair) 
شیوه کار آنها نیز مشابه دزدی دریایی معمولی است با این تفاوت که تحت نظر دولت یا بصورت حق الزحمه یا با استناد به پروانه‌ دستگیر کردن‌ کشتی های ‌بازرگانی ‌دشمن ‌و غارت‌کردن‌ آنها (letter of marque) که از طرف دولت یا حکومت سلطنتی وقت صادر شده است، اقدام به تصرف و غارت کشتی های تجاری متعلق به دشمن می کنند. بطور مثال قانون اساسی ایالات متحد در سال ۱۷۸۷ مجلس این کشور را مجاز به صدور مجوز دستگیری و غارت کشتی های تجاری دشمن و اقدامات تلافی جویانه نمود. این مجوز(letter of marque) توسط کنوانسیون بین المللی به رسمیت شناخته شده است و به این معناست که به لحاظ فنی نمی توان اینگونه دزدها را مادامیکه به اهداف نامبرده شده در ماموریتشان حمله می کنند، بعنوان دزدی دریایی متهم کرد. این احتیاط قانونی همیشه افراد مربوط را نجات نمی دهد، و اینکه فرد مزبور در مقام یک دزد دریایی در نظر گرفته شود یا یک مجری ماموریت دزدی دریایی قانونی، بستگی زیادی به این دارد که افراد مورد حمله، تحت حفاظت کشور صادرکننده مجوز این ماموریت یا تحت حفاظت هدف مورد حمله قرار گرفته، باشند. مقامات اسپانیایی اینگونه دزدان دریایی خارجی را در حالیکه مجوز غارت کشتی های تجاری را به دور گردنشان می انداختند اعدام می کردند تا به این ترتیب بر مردود بودن این عمل از نظر خودشان تاکید کرده باشند. بعلاوه بسیاری از کورسر ها پا را فراتر از محدوده مجوز صادره گذاشته و به ناوگان کشتی های بازرگانی کشورهایی که در صلح بودند نیز حمله می کردند( توماس تو و ویلیام کید از این نمونه دزدان بودند) و در نتیجه خود را در شمول کنوانسیون مبارزه با دزدی دریایی قرار می دادند. با این وجود چنین مجوزهایی پوششی را برای دزدی های دریایی آنها فراهم می کرد، به این شکل که اموال غارت شده از کشتی های بی طرف یا دوست بعد از غارت کشتی های تجاری دشمن به آنها پرداخت خواهد شد. 
مشهورترین کشتی های دزدان دریایی بربری در مدیترانه کورسرهای مالتی به فرماندهی اس تی جان تحت نظر امپراطوری عثمانی و دانکیکرها تحت خدمت امپراطوری اسپانیا بودند. تنها در سال های ۱۶۲۶ تا ۱۶۳۴ دزدان دریایی دولتی ۱۴۹۹ کشتی را غارت و ۳۳۶ کشتی دیگر را غرق کردند. از ۱۶۰۹ تا ۱۶۱۶ انگلستان ۴۶۶ کشتی تجاری خود را در اثر اینگونه دزدی ها از دست داد و ۱۶۰ کشتی بریتانیایی بین سالهای ۱۶۷۷ تا ۱۶۸۰ توسط الجزایری ها تصرف شد. یکی از معروفترین دزدان دریایی دولتی سر فرانسیس دریک بود. حامی او ملکه الیزابت اول بود که اثبات شده است رابطه آنها منافع زیادی برای انگلستان داشته است. 
دزدان دریایی دولتی در قرون هفدهم و هجدهم درصد بالایی از کل نیروی های نظامی در دریا را تشکیل می دادند. در طول جنگ ۹ ساله، فرانسوی ها سیاستی را در جهت تقویت دزدی دریایی دولتی اتخاذ کردند که حملات جین بارت مشهور، به کشتی های هلندی و انگلیسی معلول آن بود. انگلستان حدود ۴۰۰۰ کشتی تجاری خود را در طول جنگ از دست داد. در ادامه جنگ های مربوط به کسب تاج و تخت و جانشینی اسپانیا، حملات دزدان دریایی دولتی ادامه یافت و بریتانیا ۳۲۵۰ کشتی تجاری خود را از دست داد. در طول جنگ های مربوط به جانشینی در اتریش، بریتانیا ۳۲۳۸ کشتی تجاری و فرانسه ۳۴۳۴ کشتی تجاری را در مسیر حرکت بسوی بریتانیا از دست دادند. 
در طول جنگ شاه جرج( شاخه ای از جنگ های صورت گرفته در شمال آمریکا جهت جانشینی اطریش)، تقریبا ۳۶۰۰۰ آمریکایی از قبل یا بعد از آن بعنوان دزد دریایی دولتی روی کشتی ها خدمت می کردند. در زمان انقلاب آمریکا ۵۵ هزار دریانورد آمریکایی بعنوان دزدان دریایی دولتی روی کشتی ها خدمت می کردند. دزدان دریایی دولتی آمریکایی حدود ۱۷۰۰ کشتی داشتند و ۲۲۸۳ کشتی دشمن را تصرف کردند. در بین سال های پایانی جنگ انقلاب و سال ۱۸۱۲، کمتر از ۳۰ سال، بریتانیا، فرانسه، نیپل(ناپولی، بندری در جنوب غربی ایتالیا) و کشورهای بربری(کشوران اسلامى شمال افریقا)، اسپانیا و هلند حدود ۲۵۰۰ کشتی آمریکایی را تصرف کردند. باج و غرامت های پرداختی به کشورهای بربری حدود ۲۰ درصد درآمد سالیانه دولت ایالات متحده را در سال ۱۸۰۰ دربرمی گرفت. در طول جنگ ها داخلی آمریکا، اتحادیه دزدان دریایی دولتی بطور موفقیت آمیزی یکپارچگی ناوگان بازرگانی را مختل کرد 
دزدی دریایی دولتی(Privateering) با تصویب قانون بین الملی سال ۱۸۵۶ در پاریس از بین رفت.

 
•عصر جدید(پیشرفته) 
دزدی دریایی و دریازنی کشتی ها هنوز به شکل موضوع قابل توجه ایی باقی مانده است(با خسارات جهانی تخمین زده شده بین ۱۳ الی ۱۶ میلیارد دلار امریکا در هرسال)، بویژه در آب های بین اقیانوس های هند و دریای سرخ، خارج از سواحل سومالی و همچنین در تنگه مالاگا و سنگاپور که این مکانها مورد استفاده بیش از ۵۰ هزار کشتی در سال می باشند. اخیرا جریان رشد سریع دزدی دریایی خارج از سواحل سومالی تلاش های بین المللی را به رهبری ایالات متحده بر آن داشته است تا اقدام به گشت زنی و محافظت از آبهای اطراف شاخ آفریقا نمایند. 
دزدان دریایی جدید به استفاده از قایق های کوچک علاقه دارند و از مزیت های تعداد کم خدمه در کشتی های تجاری سوء استفاده می کنند. آن ها همچنین از کشتی های بزرگ برای تامین قایق های کوچکتر مورد استفاده در دزدی و تصرف کشتی ها استفاده می نمایند. دزدان دریایی امروزی می توانند موفق باشند، زیرا درصد زیادی از تجارت بین المللی از طریق کشتی رانی و حمل و نقل دریایی صورت می گیرد. بسیاری از مسیرهای کشتیرانی اصلی از بخش های کم وسعت دریا (مثل خلیج عدن و تنگه مالاگا) می گذرد، که این امر کشتی ها را مستعد تصرف شدن با قایق های موتوری کوچک می کند. از دیگر مناطق فعال می توان جنوب دریای چین و رود نیجر (Niger Delta)را نام برد. با توجه به افزایش استفاده از این مسیرها، بسیاری از این کشتی ها باید سرعت خود را برای کنترل ترافیک و ناوبری کاهش دهند و همین مسئله باعث می شود به اهداف اصلی دزدان دریایی تبدیل شوند. 
همچنین، دزدان دریایی اغلب در محدوده آبهای کشورهای در حال توسعه با ناوگان نظامی کوچک و مناطق دچار جنگ و کشمکش های داخلی که دارای مسیرهای تجاری بزرگ هستند، عملیات خود را اجرا می کنند. دزدان دریایی گاهی اوقات با کشتیرانی در آب های تحت کنترل از سوی دشمنان تعقیب کننده ی خود، از دست دشمنان فرار می کنند. 
با پایان جنگ سرد، نیروهای دریایی اقدام به کوچک کردن خود و کاهش گشت زنی کردند و تجارت افزایش یافت و دزدی دریایی سازماندهی شده را به مراتب آسانتر کرد. دزدان دریایی جدید گاهی اوقات با اتحادیه های جرائم سازمان یافته مربوط می شوند، ولی غالبا بخش هایی از گروه های کوچک فردی به شمار می روند. 
کمیته بین المللی دریایی (IMB) آمار مربوط به حملات دزدان دریایی مربوط به قبل از ۱۹۹۵ را ثبت کرده است. مستندات آنها نشان دهنده گروگان گیری بسیار زیاد است که به عنوان نوعی خشونت غالب بر ضد دریانوردان است. به عنوان مثال درسال ۲۰۰۶ ، ۲۳۹ حمله رخ داد ، ۷۷ عضو خدمه دزدیده شدند و ۱۸۸ نفر به گروگان گرفته شدند ولی تنها ۱۵ حمله دزدهای دریایی منجربه قتل شد. در سال ۲۰۰۷ حملات با ۱۰درصد افزایش به ۲۶۳ مورد رسید. در حملات گزارش شده ۳۵% افزایش در استفاده از اسلحه بوده است. تعداد خدمه ایی که مجروح و زخمی شده اند ۶۴ نفر بوده است در حالیکه در سال ۲۰۰۶ تنها ۱۷ نفر بود. این تعداد شامل گروگان گیری و دزدیدن که در آن مجروح شدن در کار نبوده، نیست. 
در سال ۲۰۰۹ این رقم با توجه به رشد حملات در خلیج عدن و سواحل سومالی افزایش یافت. بین ژانویه و سپتامبر تعداد حملات از۲۹۳ حمله به ۳۰۶ مورد افزایش یافت. دزدان در ۱۱۴ مورد به کشتی وارد شدند و ۳۴ کشتی را ربودند. استفاده از سلاح گرم از ۷۶ مورد در سال قبل به ۱۷۶ مورد در سال ۲۰۰۹ رسید. 
در بعضی موارد، دزدان دریایی امروزی علاقه ایی به محموله و بارهای کشتی ندارند واساساً علاقه به گرفتن متعلقات شخصی خدمه و محتویات گاو صندوق کشتی دارند، که ممکن است شامل مقدار زیادی پول نقد مورد نیاز برای دستمزد و هزینه های بندری باشد. در موارد دیگر، دزدان دریایی خدمه و کارکنان کشتی را مجبور به پیاده شدن می کنند و سپس کشتی را به بندری جهت رنگ کردن و ساخت هویت جدید با استفاده از اسناد و مدارک جعلی که اغلب از سازمان های تبهکار و فاسد خریداری شده است، هدایت می کنند. 
همچنین دزدی های دریایی پیشرفته می تواند در نواحی که دارای ثبات سیاسی نسیت رخ بدهد. به عنوان مثال، بدنبال عقب نشنینی آمریکا از ویتنام به دزدی دریایی تایلند از طرف ویتنامی هایی که برای فرار به قایق رو آورده بودند، بسیار کمک شد. 
مضاف بر این در ادامه فروپاتشی دولت سومالی، رهبران نظامی منطقه در آن ناحیه به کشتی هایی که از طرف سازمان ملل کمک های غذایی می آوردند، حمله کردند. 
گروه های فعال محیطی از جمله محافظان دریا، هنگامیکه اقدام به کوبیدن یا پرتاب کردن اسید بوتیریک بر روی عرشه کشتی های صید ماهی، شکار غیر قانونی کوسه، نهنگ، فوک و .. می کنند، متهم به همدستی در دزدی دریایی و تروسیم می شوند. در دو مورد آنها وارد کشتی شکار نهنگ ژاپنی شدند. اگر چه آن ها از سلاح های گرم کشنده استفاده نمی کنند اما شیوه و اسلوب آنها از بعضی جهات مانند دزدان دریایی است. حمله و یورش بر ضد کشتی عبوری ایالت متحده امریکا بنام Seabourn Spirit دور ازساحل سومالی در نوامبر سال ۲۰۰۵ میلادی نمونه ایی از بعد پیچیده دریانوردی دزدان دریایی به شمار می رود. دزدان دریایی حمله خودشان را بیشتر از ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر ) دورتر از ساحل با قایق های سرعتی که از یک کشتی بزرگتر به آب انداخته شده بود اجرا کردند. حمله کنندگان مجهز به سلاح های گرم اتوماتیک و یک آر.پی جی (سلاح ضد زره) بودند. بسیاری ازکشور ها، ورود کشتی ها به آب های ساحلی یا بنادرشان را در صورتیکه خدمه کشتی جهت مقاومت و جلوگیری از دزدی دریایی مسلح شده باشند، ممنوع کرده اند. شرکت های کشتیرانی گاهی اوقات نیروهای امنیتی خصوصی را استخدام می کنند. 
تعاریف جدید دزدی دریایی شامل فعالیت های ذیل است: 
– حمله به کشتی و ورود به آن 
– اخاذی و غصب اموال 
– گروگانگیری اموال 
– ربودن افراد جهت گرفتن غرامت و پول برای آزادی 
– آدمکشی 
– دزدی 
– عملیاتهای تخریبی که در اثر آن کشتی غرق شود 
– توقیف اموال کشتی یا خود کشتی 
– غرق ساختن کشتی با هدف قبلی 
امروزه، هواپیماها و کشتی ها به خاطر مسائل و مشکلات سیاسی نیز ربوده می شوند. مباشران و مرتکبان این فعالیت ها می توانند در مقام دزد دریایی توصیف شوند ( به عنوان مثال، لغت فرانسوی برای « هواپیما ربا “Pirate de lair” می باشد بطور تحت الفظی یعنی «دزد دریایی هواپیماربا») اما در انگلستان معمولاً از لغت(hijacker) هواپیماربا استفاده می شود. بعنوان یک نمونه، ربودن کشتی مسافربری غیر نظامی ایتالیایی به نام Achille lauro است که بطور کلی به عنوان یک فعالیت دزدی دریایی در نظر گرفته شده است. 
همچنین دزدان دریایی امروزه از تکنولوژی های مدرن زیادی استفاده می کنند. گزارش شده است که جرائم دزدی دریایی شامل استفاده از تلفن های همراه، تلفن های ماهواره ایی، GPS، سیستم های سونار(ردیاب صوتی)، قایقهای تندرو پیشرفته، تفنگ های نیمه خودکار، تفنگ های ساچمه ایی، هفت تیر، سلاح های سواره و حتی آر.پی.جی و پرتاب کننده های نارنجک می باشد .


•تلاش های موفقیت آمیز در برابر دزدی دریایی 
کشتی های بین المللی به بالگرد مجهز شده اند که در محدوده آبهایی که دزدی دریایی گزارش شده است اقدام به گشت زنی می نمایند، اما این مناطق بسیار وسیع هستند. بعضی از کشتی ها به تجهیزات مخصوص مقابله با دزدان دریایی مجهز شده اند، نظیر وسیله صوتی که با ارسال امواج صوتی بسوی هدف مورد نظر، صدای بسیار قوی را تولید می کند که منجر به پارگی پرده گوش و وارد کردن شوک به دزدان دریایی می شود و بقدری دزدان را دچار ناراحتی می کند که مجبور می شوند سلاح خود را زمین بگذارند یا فرار کنند. همچنین در صورتیکه کشتی تحت تعقیب دزدان قرار می گیرد با افزایش سرعت و اقدام به فرار و ایجاد موج می کنند.


•مراجع قانونی 
محدودیت های قانونی جهت تعقیب‌ قانونی‌ افرادی که در آبهای بین المللی دستگیر شده اند وجود دارد. کشورها هنوز در اعمال قانون دریایی، قانون بین المللی و قانون خوشان که باعث می شود از لحاظ اعمال قانون نسبت به اتباع خود دچار محدودیت شوند، در حال کشمکش و منازعه هستند. طبق اظهار نظر کارشناسان، هدف در مسائل مربوط به دزدی دریایی« تحذیر و از بین بردن» دزدی دریایی است، و دزدان دریایی بعد از بازداشت و بازجویی، خلع سلاح شده و آزاد شده اند. حال با توجه به میلیون ها دلار منافع موجود، انگیزه کمی برای توقف دزدی دریایی توسط این افراد خواهد بود. 
پیگرد قانونی به چند دلیل بندرت اتفاق می افتد. تقریبا قوانین جدیدی در مورد دزدی دریایی وجود ندارد. هلند از قوانین قرن ۱۷ میلادی جهت پیگرد قانونی دزدی در دریا استفاده می کند. کشتی های جنگی که دزدان دریایی را دستگیر می کنند هیچ قانونی جهت محاکمه آنها ندارند و ناتو هم هیچ خط مشی برای بازداشت آنها ندارد. پیگرد قانونی نیازمند صرف زمان زیاد و تلاش سختی جهت فراهم کردن مدارک و شواهد و یافتن مترجم می باشد و کشورها نسبت به زندانی کردن این دزدان تمایل نشان نمی دهند زیرا هزینه و خطر زندانی کردن این افراد به مراتب بیشتر از رها کردنشان است. در مقابل ایالات متحده دارای قانونی برای زندانی کردن دزد دریایی که در هر نقطه از آبهای بین المللی صرفنظر از ملیت دزد یا قربانیان مبادرت به دزدی نماید دارد، «همانطور که در حقوق بین الملل تعریف شده است». 
پیتر لیزن استاد دانشگاه جورج ماسون پیشنهاد می کند که سازمان ملل آبهای ساحلی سومالی و قسمت بین المللی خلیج عدن را به یک شرکت خصوص بفروشد تا شرکت مزبور اقدام به تامین امنیت منطقه مزبور در مقابل عوارض دریافتی از کشتی ها یا خطوط کشتیرانی که از آن منطقه عبور می کنند، نماید.


•اقدامات مربوط به حفاظت از خود و افزایش گشت زنی 
اولین و مهمترین عامل در مقابله با دزدی دریایی جلوگیری از رویاروی با آنهاست. این امر را می توان با استفاده مداوم از رادار همراه با شکل های پیشرفته تر آن(مانند BAE Systems HF SWR, BAE Systems PRISM) امکانپذیر ساخت. 
به علاوه، در قرن ۲۰ در حالیکه عرف در زمان صلح مسلح نبودن کشتی های تجاری است، ایالات متحده اخیرا قوانین را تغییر داده است، بطوریکه بهترین عمل قرار دادن تیمی از نیروهای امنیتی خصوصی در کشتی می باشد. بعلاوه به خود خدمه کشتی می توان آموزش استفاده از سلاح، تیراندازی به منظور اعلام هشدار و مهمات با قدرت تخریب کم و…. در آبهای بین المللی داد. در نهایت همانند آموزش جنگ افزار، می توان از سلاح های کنترل از راه دور نیز روی یک کشتی استفاده کرد. 
دیگر اقداماتی که کشتی ها می توانند بمنظور محافظت از خود در برابر دزدی دریایی انجام دهند عبارتند از ایجاد یک دیواره بلند یا استفاده از تدابیر امنیتی جهت جلوگیری از آمدن دزدان روی عرشه مانند استفاده آب داغ، جریان الکتریسیته، کف های لغزنده و غیره. 
درآخر،در موقعیت های ضروری می توان از ناوچه های جنگی حاضر در آن محدوده کمک خواست. در بعضی از مناطق مانند حوالی سومالی نیروی های دریایی کشورهای مختلفی حضور دارند که قادرند از حملات دزدان به کشتی های تجاری جلوگیری کنند. همچنین به منظور گشت زنی در سواحل خطرناک (و/یا پایین نگاه داشتن هزینه های مالی ) از روبات هایی که از طریق کنترل از راه دور هدایت می شوند و UVS ها نیز گاهی استفاده می شود. همچنین ارتش ایالات متحده گاهی از هواپیماهای بدون سرنشین که از خشکی یا کشتی هدایت می شوند استفاده می کند.


•مهاجمان تجاری (Commerce raiders) 
فعالیتی است مشابه دزدی دریایی که در زمان جنگ اجرا می شود و شامل کشتی های جنگی استتار شده می باشد که به مهاجمان تجاری یا بازرگانی خوانده می شوند و بعد از نزدیکی به کشتی های تجاری دشمن ناگهان بروی آنها آتش گشوده و حمله ور می شوند. مهاجمان تجاری بطور موفقیت آمیزی طی انقلاب آمریکا بکار گرفته شدند. در طول جنگ داخلی آمریکا اتحادیه چندین مهاجم تجاری را که مشهورترین آن CSS Alabama بود، گسیل داشت. طی جنگ جهانی اول و دوم، آلمان نیز از این تاکتیک ها در اقیانوس اطلس و هند استفاده نمود. از آنجایی که کشتی های نیروی دریایی ماموریت یافته بطور آشکار حملات خود را انجام می دادند نباید آنها را بعنوان دزدان دریایی یا حتی دزد دریایی دولتی(privateers) محسوب نمود، اگرچه نیروی های متخاصم بطور متقابل همدیگر را به این نام می شناختند( در مهاجمان تجاری، کشتی جنگی خود را بشکل کشتی تجاری استتار می کند ولی در دزدی دریایی دولتی، کشتی تجاری مسلح شده و آمادگی جنگی پیدا می کند، «مترجم».


•تاثیرات روی مرزهای بین المللی 
طی قرن هجدهم، دو کشور بریتانیا و هلند هر یک سمتی از تنگه مالاکا را تحت سلطه و کنترل خود داشتند، این دو کشور با ترسیم خطی تنگه مالاگا را به دو بخش تقسیم کرده بودند، توافق بر این اساس بود که هر کدام نسبت به دزدی دریایی رخ داده در نیمه مربوط به خود مسئولیت دارد و باید با آن مبارزه کند. سرانجام ا ین خط به مرز بین مالزی و اندونزی در تنگه تبدیل شد.


•قانون بین المللی 
دزدی دریایی تبصره ایی در قانون بین المللی به شمار می رود که عموما بعنوان اولین و قدیمی ترین حکم احضار در مفهوم قضاوت جهانی تلقی می شود. دزدی دریایی بعنوان نوعی از نقض حقوق دیگران در نظر گرفته شده است، و یک هنجار قراردادی قطعی بین المللی است که دولت ها باید از آن حمایت کنند. آنهایی که در آب های آزاد مرتکب دزدی، ممانعت از تجارت، و به مخاطره انداختن ارتباطات دریایی می شوند بوسیله کشورهای مستقل صاحب دولت بعنوان دشمنان بشریت (hostis humani generis) شناخته می شوند. در قانون ایالات متحده، پیگرد قانونی جرم دزدی دریایی در قانون اساسی آن به شرح زیر مصوب شده است: 
کنگره باید قدرت تعریف و تعیین مجازات مربوط به جرائم و جنایات دزدی دریایی صورت گرفته در آبهای بین المللی و جرائم خلاف حقوق بین الملل را داشته باشد. 
در قوانین دریایی انگلستان، در قرون وسطی دزدی دریایی بعنوان یک خیانت کوچک تعریف شده و متخلفین را طبق آن احتمالا به دار آویخته یا محکوم به مثله شدن(چهار قسمت شدن) می کردند. دزدی دریایی در زمان هنری هشتم دوباره بعنوان یک جنایت مجدداً تعریف شد. در هر دو حالت، دزدی دریایی در دادگاه های عالی دریایی مسموع و قابل فهم بودند. قضات و مقامات دریایی انگلستان تاکید به این داشتند که نه ایمان و نه سوگند، هیچکدام برای دزدان دریایی مطرح نیست یعنی پیمانی که می بندند و سوگندی که می خوردند به لحاظ قانونی الزام آور نیست. دزدان دریایی بطور قانونی در زمان جنگ توسط کسانی که آنها را اسیر کرده بودند با تشکیل دادگاه مختصری اعدام می شدند. در عمل، اسناد و مدارک موجود از خلاصه دادرسی ها و ابطال قسم ها و پیمانها نشان دهنده این است که گویا این اعمال در رابطه با دزدان دریایی معمول نبوده است. 
از آنجایی که دزدی دریایی اغلب خارج از آبهای ساحلی هر دولتی انجام می گیرد، تعقیب دزدان دریایی از سوی دولت های مستقل، وضعیت قانونی پیچیده ایی را نمایش می دهد. تعقیب دزدان دریایی در آب های آزاد، نقض آزادی قراردادی آب های آزاد محسوب می شود. با این وجود، بواسطه حوزه قضایی جهانی در این جرم، می توان دزدان دریایی را بدون اعتراض از طرف دولت صاحب پرچم کشتی دزدان دریایی مورد پیگرد قرار داد. این امر نشانگر اصل استثنایی می باشد(با توجه به اینکه قضاوت درباره فردی که از حوزه قضایی کشور خود خارج شده است ممکن است بی اثر شده و بی کیفر باقی بماند). 
در سال ۲۰۰۸ وزارت امور خارجه انگلستان به نیروی دریایی خود توصیه کرد که دزدان دریایی بعضی از میلیت های خاص را بازداشت نکند، زیرا ممکن است آنها با توجه به اینکه قوانین کشور خود مجازات قضایی چون اعدام و قطع عضو را برای جرائم مربوط به دزدی دریایی در نظر می گیرد، از قوانین و مقررات حقوق بشری که در انگلستان مصوب است، بعنوان راه گریز استفاده کنند.


•کنوانسیون های بین المللی 
ماده ۱۰۱ UNCLOS : تعریف 
در کنوانسیون قانون دریایی سال ۱۹۸۲ سازمان ملل متحده، دزدی دریایی شامل موارد زیر است : 
الف ) هرگونه اعمال خشونت آمیز یا بازداشت غیر قانونی، یا هرگونه غارت و تاراج، که در جهت اهداف شخصی از سوی خدمه یا مسافران یک کشتی یا هواپیمای شخصی بکار برده می شود، و یا امر و نظارت به انجام اعمالی : 
۱-در آب های آزاد، بر ضد یک کشتی یا هواپیمای دیگر، یا علیه افراد یا اموال درون کشتی 
۲-علیه یک کشتی، هواپیما، افراد و یا اموال در خارج از حوزه قضاوت هر کشور 
ب‌)هرگونه مشارکت داوطلبانه در بهره برداری از یک کشتی یا هواپیما با علم به اینکه آنرا به یک کشتی یا هواپیما برای دزدی دریایی تبدیل می کنند. 
ت‌)هرگونه فعالیت تحریک آمیز یا عمل عمدی که منجر به تسهیل فعالیت های توصیف شده در موراد الف و ب. 
•تعریف IMB 
کمیته بین المللی دریایی، دزدی دریایی را به شکل زیر تعریف می کند: 
هرگونه عمل وارد شدن به کشتی با هدف دزدی یا انجام دیگر جرائم، و با داشتن هدف یا قدرت اعمال زور در جهت پشبرد هدف مزبور.


•در فرهنگ عمومی 
دزدان دریایی یکی از موضوعات رایج در داستان ها به شمار می روند و طرز صحبت و لباس مخصوص بخود را دارند، که بعضی از آن ها کاملا افسانه ایی هستند: « تقریباً تمامی افکار ما از رفتار و حرکات آن ها از عصر طلایی و افسانه ایی دزدی دریایی سر چشمه گرفته است که در سال ۱۸۸۱ و با ظهور رابرت لویس استیونسون خالق داستان، جزیره گنج(Treasure Island)، به اوج خود رسید. بعضی از آداب و فرهنگ های دزدان دریایی ساخته و ابتکار نویسنده هستند مثل آنچه در «راه رفتن روی الوار walking the plank » که توسط رمان جی.ام بری مشهور و رایج شد، یا پیتر پن که در آن دزدان دریایی کاپیتان هوک(Hook) به خلق الگویی از دزدان دریایی افسانه ایی کمک می کنند، ارائه شده است. نمایش و تجسم سازی رابرت نیوتن از لانگ جان سلیور در فیلم سال ۱۹۵۰ دیسنی از روی کتاب «جزیره گنج» به تعریف مفهوم پیشرفته ایی از یک دزد دریایی شامل لهجه کلیشه ای دزدان دریایی، کمک نمود. دیگر آثار موثر عبارتند از سنباد ملوان(Sinbad the Sailor) و فیلم های اخیر تحت نام دزدان دریایی کارائیب در افزایش دلبستگی به داستان دزدان دریایی نقش داشته اند و همچنین در گیشه نیز بخوبی ظاهر شده اند. 
اپرای کوچک گیل برت و سولیوان تحت عنوان دزدان دریایی پنزنس (The Pirates of Penzance) بر روی رئیس دزدان دریایی و گروه ناامیدش در سواحل جنوبی انگلستان متمرکز است. رئیس دزدان دریایی اعتقاد داردکه الهام بخش جک اسپارو است.

نویسنده نوشته: امیر قائدی حیدری

هیچ اگر سایه پذیرد من همان سایه هیچم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید

خروج انگلستان از اتحادیه اروپا

برکسیت(Brexit) و اثرات آن بر صنعت کشتیرانی انگلستان

در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶ ، اکثریت ۵۱.۹ درصد از رای

layday or laytime

رواماندیا بازه زمانی مجاز (Laytime or Layday)

در حمل و نقل تجاری ، رواماند(Laytime or Layday) مدت

آخرین دیدگاه‌ها

    دسته‌ها

    بایگانی میلادی