مقدمه

در پایان قرن ۱۹ خیل عظیم مهاجرت از اروپا به ایلات متحده باعث بوجود آمدن و توسعه  سرویسهای مسافری به آنسوی اقیانوس اطلس شد. شرکتها برای جذب مسافران طبقه اول و دوم( مرفه و متوسط) به رقابت با یکدیگر پرداختند.آنها کشتی هایی با ساختار کاملا شیک و راحت که داری کلیه امکانات بود ساختند. کشتی ۱۲۸ متری Oceanic که در سال ۱۸۷۱  برای شرکت خدمات مسافریWhite Star Line  ساخته شده بود استانداردی را برای کلیه کشتی های مسافری بوجود آورد.Oceanicداری بدنه فولادی، پروانه جلو برنده با بادبانهای کمکی، و عرشه مسافری با اتاقهایی در کناره ها برای مسافران بعلاوه عرشه زیرین یا بدون پنجره، و بخشهای داخلی بود.

همچنین علاوه بر ساختمان مناسب مسافری شرکتها سعی کردند طول زمان تردد بین اروپا و ایلات متحده را کاهش دهند.

Cunard Line اولین شرکتی بود که خط اقیانوس پیمایی را با کشتیهای داری توربینهای بخار بوجود آورد.

دو کشتی Mauretania وLusitania را که از بزرگترین کشتیهای خطوط مسافری آن زمان بودند در سال ۱۹۰۶ بکار گمارد.

هر کدام ۲۴۰متر و۲۸۰۰۰تن بودند که توسط۴ توربین بخار ذغال سوز حرکت می کردند. این موتورها قادر بودند این کشتی ها را با سرعت ۲۷ گره دریایی(۵۰ کیلومتر) که در زمان خود حیرت انگیز بود برانند.

White Star Line با سفارش دو کشتی جدید Olympic  و  Titanic بر خطوط  مسافری مسیر آتلانتیک افزود. با طول ۲۶۰ متر و ۴۶۰۰۰ تن بزرگترین کشتی های آن زمان بودند.

تایتانیک کشتی مسافری و باشکوه خط ستاره سفید انگلیس(White Star Line )با تناژ خالص 46000 که در آوریل 1912از سوتمپتون انگلیس به سوی نیویورک می رفت در اولین سفر دریایی خود غرق شد و یکی از بزرگترین فاجعه های دریایی را پدید آوردد.بیش از 1500 نفر از 2200 مسافر آن ناپدید شده و مردند که از آنجمله می توان میلیونر آمریکاییJohn JacobAstor و Benjamin Guggenheim,Isidor Straus نام برد .این کشتی که از بزرگترین و تجملاتی ترین کشتی های زمان خود بود داری کف دوجداره بوده و کل کشتی به 16 قسمت تقسیم شده بود .

بعلت اینکه با پر شدن 4 قسمت از 16 قسمت هیچ خطری کشتی را تهدید نمی کرد آنرا غرق نشدنی می دانستند.اما کمی بعد از نیمه شب 14 اوریل ،در اثر تصادم با یک کوه یخ در 150 کیلومتری( ۹۵مایلی) جنوب شرقی Cape Raceو جنوب Grand banks از New Foundland ، 

 5بخش از 16 بخش پر از آب شد و بعد از گذشت کمتر از 3 ساعت در نزدیکی صبح کشتی غرق شد.

کشتی به گونه ای طراحی شده بود که تنها با دو بخش مجاور یا 4 بخش جلویی( از لحاظ حجم کوچکترین بودند) می توانست شناور باقی بماند برای همین در زمان غرق شدن کشتی اکثر نویسندگان گمان می کردند که تنها شکافی به بزرگی 90 متر می تواند کشتی با طول 296 متر را غرق کند.

اما Edward Wilding که مهندس کشتی ساز بود از طریق شبیه سازی حادثه ثابت کرد کل محل آسیب دیده حتی کمتر از ۱ متر مربع بوده است.

دیگران نمی توانستند قبول کنند که کشتی عظیمی با یک آسیب کوچک غرق شد و این آغازی بود برای افسانه ها در مورد شکاف بزرگ.

سالها بعد که لاشه کشتی در اعماق اقیانوس پیدا شد با بررسی های بیشتر  نتوانستند علامتی از شکاف را بیابند و برعکس شواهد نشان از تصدیق فرضیه ادوار وایلد می داد که معتقد بود آسیب ناچیزی علت غرق شدن بوده: ۶ درز کوچک پراکنده !!!این درزها باعث سوراخ شدن 6 بخش ضد آب کشتی و غرق شدن آن بوده است.

بررسی های بعدی علت این فاجعه را سرعت زیاد در آبهای خطرناک، نداشتن قایق نجات به تعداد لازم و در محدوده دید کشتیcalifornian نبودن دانستند(کشتی Californian بعلت اینکه اپراتور ارتباط رادیویی بجای انجام وظیفه خواب بود پیام کمک را دریافت نکرد و به کمک تایتانیک نیامد).

این خبر تیتر صفحه اول روزنامه ها  تاریخ 16 اوریل 1912 شد.

روزنامه ها 2

به همین علت قوانین جدید ایجاد و لازم الاجرا شد. مثلا:

۱- ظرفیت قایق های نجات باید متناسب با تعداد مسافران باشد.

۲- تمرینات استفاده از قایق نجات باید انجام شود.

۳- در همه کشتی ها شخصی بطور ۲۴ ساعته مسئول و مراقب ارتباط رادیویی باشد(کشتی Californian در فاصله کمتر از ۲۰ مایل { ۳۲کیلومتر } صدای علائم خطر تایتانیک را بعلت اینکه شخص مسئول ارتباط رادیویی در محل کارش اماده نبود نشنید).

IIP) International Ice Patrol -۴)

سازمانی بین المللی برای گشت اکتشافی در مورد یخ های شناور بوجود آمد تا از وجود کوههای یخ در مسیر عبور کشتی ها اطلاعات جمع کرده و کشتی ها را مطلع کند.

درسپتامبر 1985 دانشمندان امریکایی و فرانسوی هنگام آزمایش و بررسی اعماق دریا توسط روبات( شناور زیر آبی بدون سرنشین) مجهز به دوربین کشتی شکسته ای را که به 2 قسمت تقسیم شده و  در کف اقیانوس بود در عمق۱۳۰۰۰فوتی(۴۰۰۰متری) یافتند.( شخص کشف کننده Robert Ballard )

مححقان آمریکایی در جولای 1986 با زیر دریایی اکتشافی 3 نفره ای(Alvin submersible ) اقدام به اکتشاف در تایتانیک کردند ، آنها عکسهایی از داخل کشتی گرفتند اما چیز با ارزشی نیافتند.

قسمت جلوی تایتانیک

سال بعد محققان فرانسوی در عمل متقابل توانستند ظروف،جواهرات،پول و لوازم دیگری را بدست آورند که در سپتامبر 1987 در پاریس به نمایش گذاشته شد.

اگر چه این مدارک وشواهد تا حدودی امکان باسازی واقعه را فراهم کرد اما هیچ کس نتوانست میزان خسارت وارده را در اثر تصادم تایتانیک با کوه یخ برآورد کند.

مورخان مدت زیادی گمان می کردن که غرق شدن کشتی بخاطر آسیب جدی به فولاد بدنه می باشد. متخصصان بر مبنای شواهد یافته شده محل آسیب دیده گی را از وسعت و اندازه آن در غرق شدن مهمتر می دانند. در آگوست۱۹۹۶ هیئت اعزامی برای بررسی و مطالعه کشتی غرق شده و تعیین محل آسیب تشکیل شد.

در بین هیئت اعزامی متخصصان ردیابی صوتی، مهندسان کشتی سازی( شامل یک نفر از کارخانه سازنده کشتی تایتانیک)،یک میکروب شناس،و یک تارخ نگار کشتی های غرق شده  وجود داشت.

هدف مشخص کردن این مسائل بود که آیا کشتی از سطح به دو نیم تقسیم شده، تا چه اندازه نواقص فولاد استفاده شده در ساخت کشتی به غرق شدن آن کمک کرده،و اینکه تا چه اندازه لاشه کشتی در زیر آب باقی خواهد ماند.

گروه اعزامی همچنین تلاش کرد که بخشی از بدنه را به اندازه 28 مترمربع بالا بکشند ولی بخاطر توفان و پاره شدن طناب دوباره به اعماق اقیانوس بازگشت.

مطابق نظر کارشناسان گروه اعزامی ، قسمت دماغه کشتی با بستر دریا در یک گوشه برخورد کرده و در طول همان مسیر ادامه یافته است که قسمت آسیب دیده کشتی در رسوبات وگل لای فرو رفته است.

لنگر تایتانیک

برای حل این مشکل ابزارهای پیچیده ومدرن ردیاب صوتی با نام(sub-bottom profiler )برای معین کردن محل آسیب و ماهیت آن بکار گرفته شد. سونار یا ردیاب صوتی از بازتاب امواج صوتی بجای امواج نور که برای دین اجسام بکار می رود استفاده می کند.

زیرا امواج صوتی می توانند هم در اجسام نفوذ کرده و هم به طرق مختلف از اجسام با تراکم متفاوت منعکس شوند. به همین علت دستگاههای ردیاب صوتی قادر خواهند بود تصویری از آنچه در ریر گل ولای مخفی شده فراهم کنند.

در سال 1991 گروه اعزامی نمونه هایی از فولاد تایتانیک را برای تجزیه وتحلیل دوباره ساخت.

آزمون نشان داد که مقاومت کم فولاد در برابر ضربه و فشار که بنام( استحکام ضربه ای) خوانده می شود در اثر ترکیب با ساختار شیمیایی خودش باعث شکنندگی فولاد شده است.

این مشکل با این حقیقت که تایتانیک در زمستان آن سال در آبهای سرد غیر عادی حرکت می کرد دوچندان می شود.

آزمایش نشان داد که وقتی به نزدیکی دمای انجماد می رسیم فولاد بسیار شکننده می شود.

در آگوست 1996 گروه اعزامی با تصدیق این یافته ها و در کنار هم گذاشتن آنها این سوال را مطرح کرد که :

آیا کشتی پیش از غرق شدن به دو نیم تقسیم شده است؟

دز زمان غرق شدن تایتانیک گزارشات ضد ونقیضی وجود داشت که کشتی بطور سالم وغرق شده یا به دو نیم تقسیم شدهاست.

افسران نجات یافته کشتی همه اذعان داشتند که کشتی بطور سالم غرق شد اما تعدادی از مسافران می گفتند کشتی به دو نیم تقسیم شد.

گروه اعزامی اخیر عنوان نمودند که کشتی در بستر اقیانوس به دو قسمت تقسیم شده بود، اما بعضی از متخصصان تئوری دیگری دارند مبنی بر اینکه کشتی غلتیده و پشت و رو شده و حتی ادعای دیگری وجود دارد که کشتی به سه قسمت تقسیم شده است.

بر پایه یافته های جدید در مورد چگونگی خسارت واردشده به تایتانیک و کیفیت فولاد بکار گرفته شده در بدنه مهندسان کشتی ساز شروع به تعیین فشارهایی که ممکن بود باعث غلبه و غرق شدن کشتی شود کردند.

مهندسان از یک مدل کامپیوتری استفاده کردند. شبیه سازی نشان دادکه وزن دماغه یا سینه پر از آب کشتی فشار کافی برای شکستگی در ورقه فولادی تایتانیک را که منجر به غرق شدن می شود ایجاد می کند و این دو نیم شدن کشتی قبل از غرق شدن را تایید می کند..

همچنین در سال 1996 گروه اعزامی قسمت سوم کشتی را که نشان دهنده این موضوع بود که کشتی از دو قسمت شکسته ٬ یافتند.

سری دیگری از آزمایشات در سال ۱۹۹۸ انجام شد که طی آن معلوم شد استفاده از آهن قراضه برای تولید  پرچهای فولادی نیز می توانسته به غرق شدن کشتی کمک کند.

این علت جدیدا بعنوان عامل اصلی غرق شدن کشتی مطرح شده است.

بیشتر بدانید

اگرچه جمع شدن نیروهای بزرگ می تواند باعث غرق شدن کشتی تایتانیک باشد اما دانشمندان فهمیدند که یکی از کوچکترین آنها می باعث  فروپاشی و ناپدید شدن کشتی شده است.

با گذشت ۹۶ سال از غرق شدن تایتانیک میکروبهای آهن خوار(iron-eating microbes) به آرامی ساختمان تایتانیک را از بین برده اند. سرانجام کشتی مغروق دیگر نخواهد توانست وزن خود را بیش از این تحمل کند.

البته تایتانیک تنها کشتی مسافری اقیانوس پیما نبود که دچار حادثه شد.

خدمات دهیLusitania  نیز هنگامی که کشتی با یک اژدر زیر دریایی آلمانها برخورد کرد در سال ۱۹۱۵ به پایان رسید. در طول جنگ جهانی اول ودوم تقاضا برای کشتی های اقیانوس پیما شدت گرفت. بریتانیای کبیر از کشتی های خطوط کشتیرانی Cunard مانند Cunard’s Queen Mary و Queen Elizabeth برای جابجایی سربازان از انگلستان به مدیترانه استفاده کرد.همچنین خط کشتیرانی فرانسوی Normandie نیز به همین سرنوشت دچار شد. Normandie در نهایت زمانی که آتش گرفت آتشنشانان آنقدر آب توی آن ریختند تا واژگون شده و غرق شد.

صنعت کشتیرانی مسافری بعد از جنگ جهانی دیگر احیا نشد چون هزینه های سوخت و خدمه این کشتی ها با توجه به افزایش قیمت سوخت زیاد بود. همچنین با بوجود آمدن هواپیماهای جت مسافری دیگر صرف با این کشتی ها نبود.

درسال ۱۹۵۸ اکثر مردم مسیر آتلانتیک را از راه هوایی طی کردن تا دریایی، و کشتی های مسافری به ارامی ناپدید شدند یا نوع کاربری آنها تغییر یافت.

بطور مثال Queen Mary اکنون یک هتل و مرکز کنفرانسLong Beach در  California است.

Queen Elizabethبه هنگ کنگ برده شده وبه یک دانشگاه شناور تبدیل شد. در سال ۱۹۷۲ کشتی آتش گرفته و سپس در لنگرگاه هنگ کنک غرق شد.

تنها خطوط مسافری که هنوز مسیر Atlantic Ocean را طی می کنند دو کشتی  Queen Elizabeth2(QE2)و   Queen Mary 2 (QM2)هستند.

منبع:

Britannica online

Encyclopaedia Britannica 2004 Ready Reference

Encarta Encyclopedia Standard 2005

http://etext.virginia.edu

نویسنده نوشته: امیر قائدی حیدری

به زودی این قسمت تکمیل می شود.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شاید دوست داشته باشید

خروج انگلستان از اتحادیه اروپا

برکسیت(Brexit) و اثرات آن بر صنعت کشتیرانی انگلستان

در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶ ، اکثریت ۵۱.۹ درصد از رای

layday or laytime

رواماندیا بازه زمانی مجاز (Laytime or Layday)

در حمل و نقل تجاری ، رواماند(Laytime or Layday) مدت

آخرین دیدگاه‌ها

    دسته‌ها

    بایگانی میلادی